- Kategori
- Doğal Hayat / Çevre
Ölüme bile düşünerek gitmek

ölüm .
Ölüme bile düşünerek gitmek .
Adam divana yatmış . Ölümünü beklerken yanında gelini, oğlu, iki de torunu oturuyordu. Oğlu bir yere sabit bakıp bakıp düşünüyordu babasıyla yaşadıklarını. Gelini ise böyle bir insanın hemen ahirete gideceğine inanmıyordu. Torunu annesine yaklaşıp ‘’anne dedem neden bu kadar hasta’’ diye sorar. Annesi bir cevap veremez . Dedesi ise gözleri kapanmış hayatının sonuna doğru ilerliyor. Yaşadıklarını hatırlıyor. İçlerinde güzel olanları seçip hafif bir tebessümle hatırlıyordu. O anda kötü olayların hatırlanıp bi daha yaşanmasının anlamsız olduğunu bildiği için iyi anılarını seçip hatırlıyordu.
Gelinin baba nasılsın sana ‘’su getiriyim mi’’ derken. Babası da kirpiğini hafifçe yukarı kaldırıp istemediğini belirtir. Dede’nin ilaçları bitmiştir. Dünya ile bağlantısı kopmuştur artık. İlaç alsalar bile bir şey farketmezdi. Geçmiş’ten itibaren öbür dünya hakkında pek çok söylenti çıkmasıyla birlikte , bizim dede de öbür dünyayı çok merak ediyordu. Sonunda yavaş yavaş oraya doğru gidiyordu. Geri sayım başlamıştı. Ve sonunda ölüme ‘’merhaba’’ dedi. Acaba orda da bir yaşam var mıydı?.
Dede ölmüştü. Torunu ‘’ne oldu ‘’ dedi annesine . Annesi de ‘’deden öldü ‘’ dedi. Yalnız dede öldüğünde elini dudağın üstüne koymuş öyle ölüyordu. Aynen düşünerek ölüyordu. Aynı yaşamındaki gibi çok düşünüyordu.Ölüme düşünerek gitmek büyük bir ustalık gerektiriyor.