Ölüme güzellemenin devamı: Vasiyet

Bu yazı, geçenlerde yayımladığım "ölüme güzelleme" yazısının devamı aynı zamanda bugün var yarın yok bir yazarın (yani bendenizin) vasiyetidir.

... Eninde sonunda yolcuyuz, gidiciyiz ve giderken arkamızda az çok bir şeyler bırakacağız. Öyleyse neler olduğunu şimdiden kâğıda dökmekte yarar var.

Hilaf olmasın, bütün mal varlığım birkaç parça eşyadan, şu kitap ile yayımlanmış olanlar ve yüklü bir borçtan ibarettir. (borç listesi cüzdanımdadır)

İnşallah ölmeden öderim de bu yükü kimsenin omzuna yıkmam.

Ne zaman öleceğimizi ve yarın ne kazanacağımızı ancak Allah bilir.

Yani borçları ödemeden ölürsem birinci dereceden vârisim olan biricik oğlum beni bağışlasın. Kendisine doğru dürüst bir şey bırakamadığım için kusuruma bakmasın. Kitaplarımdan gelecek olanla (sanmıyorum ya) borçlarımı öderse sevinirim.

Ivır zıvır eşyaya gelince, kimin yanında ölürsem onun olsun. İmdi ister alır ister satar isterse atar, her koşulda onadır. Yok, istemezse ihtiyaç sahibi fakir fukaraya verin yahut satıp gelen miktarı bütünüyle hayvanlara harcayın.

Şayet bir başınayken ölürsem elimdeki her şey cesedimi bulacak ve gücü yettiğince gömülmeme (mümkünse tenha bir su kıyısında, dağ başında, olmadı kimsesizler mezarlığında toprağa verilmeme) yardımcı olacak olanadır.

Bu insan evladı kabul etmezse eldekiyle civardaki kediler köpekler için yiyecek alıp temiz bir şekilde dağıtın. Kuşlara da ekmek vermeyi unutmayın.

Umarım kefen parası bulunur üstümde.

Gerçi nasıl öleceğimizi Allah bilir, belki yanar kül oluruz, belki bir dağ başında kurda kuşa yem oluruz (inşallah) belki boğulur su oluruz yahut kumlara karışıp toz oluruz.

Ola ki şurada burada doğal bir şekilde ölürsem diye söylüyorum bunları. Umarım giderayak kimseyi sıkıntıya sokmam.

Ölüm Allah'ın emridir, haktır.

Yunus Emre'nin dediği gibi: "Biz dünyadan gider olduk/ Kalanlara selam olsun."

Allahaısmarladık. Baki kalan O'dur.