Öptüm yanağından ayrılığın

sen yokken

kış yağdı yüreğime

lapa lapa kar oldu hüzünlerim

çaresizliği kucakladım

yalnızlıkla arkadaş oldum

sen yerine

sen yokken

umudumun nefesi tükendi

sensizliğe açılıyor

her sabah pencereler

gökkuşağının renkleri aynı

güneş karanlığa yenildi

sen yokken

olmakla olmamak aynı

dizde derman yok

yürekten fer çekildi

sokak lambaları

zifiri yayıyor gönlüme

sen yokken

kimsesizliğe sarılıp yattım

öptüm yanağından ayrılığın

ellerimi uzattım boşluğa

belki tutarsın diye

kaldım yine böyle tek başıma