- Kategori
- Şiir
Orhan Veli ve Ben

"İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;"
Karşı kıyıya her geçişte
... Âşık olurum yeniden gece gündüz fark etmez
Gözlerim kapalı meltem esintisini dinlerken
Giyinirim İstanbul'u ısınır içim. Ah Orhan Veli ah.
"Kim söylemiş beni
Süheyla’ya vurulmuşum diye?"
Dedikoduyu hiç sevmem de
Fısıldarım bazı bazı ömrü uzatır ya
Kimseyi atmadım sandala
Sıkıştırmadım kimseyi kuytularda
Severim kurdu, kuşu, hem de can insanı. Ah Orhan Veli ah.
"Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim"
İstifa, etmedim, atılmadım da
Emekli oldum meşakkatli yılların ardından
Yazın sıcağı, daralır nefesim, bayılırım
Kışın soğuğu üşür kardan adam.
Donar narin bedenim. Yüreğim de ılık meltem
İlle de bahar der, ilk ya da son ille de bahar
Filize durur uyanan toprakla yüreğim Ah Orhan Veli ah.
"Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar"
Sokakları adımlarken
Nasırdan değil de çektiklerim
Ah o ayaklarım yok mu?
Mevla’m vermiş yarı buçuk
Bir büyüğü fırlar ayağımdan
Küçüğü sıkar ha sıkar
Canım burnumda, ayakucundan
Çıkar saçımın teline kadar Ah Orhan Veli ah.
"Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;"
Kimseler bilmez, duymaz
İçime içime ağlarım, ağlarım da
Kocaman bir tebessüm yayılır yüzüme.
Kucaklar, sığdırırım eşi, dostu sineme
Unutur bütün sıkıntıları saklarım yüreğime. Ah Orhan Veli ah.
Annem annene imrenmiş olmalı
Yıllar sonra aynı gün doğurmuş
Şiirlerinle ninniler söylemiş
Süheyla’nın kızıyım hem de Kuloğlu’nun...
Merhaba demişiz aynı gün
Denk gelir mi bilmem veda edişim
Kasım ayının on dördüne
Bir farkımız var
O da:
Sen şairsin ben değil be Velinin oğlu.
Ben değil…