Oyak Beton(1)

Oğlumun bir lafı var,

‘Aç halin hiç çekilmiyor anne..’ der.

Malum Ramazan. Bu vesileyle de tüm inananlara kutlu olsun…

Günlerden 22 Temmuz 2012 Pazar. Saat 18.30

Normal olarak böyle bir gün ve saatte hülyalara dalmam gerekiyordu. Gözümün önünden yemekler tatlılar ahenkle dans ederek geçiyor olmalıydı.

Hatta havaya aldırış etmeden karnıyarık yemek istemeliydim.Bunu hazırlarken de hiç bir ustadan yardım almadan yapmalıydım. Üstelik annemin margarinini kullanarak. Bu konuda çok rahatım. Annem katı yağlarda tereyağdan başka yağ kullanmaz.

Tamam tamam kızmayın, yemekte tereyağ ve zeytinyağını eşit miktarda kullanırım.

Nerden aklıma düşürdünüz durup dururken yemeği… Daha bunun salatası var cacığı var pilavı var…

Ya tatlısı… Bunda da abartırsak seneye Ramazanı göremeyiz muhtemelen. O yüzden derim ki akıllı olalım. Ya sütlü bir tatlı ki bu konuda tercihim fırında sütlaç, yada tatlılı dondurma. Düşündüm de aşure de olabilirdi. Yanında profiterol…

O değil de;

Tüm bunları bugün düşünebiliyorum. Dün yemek hayali bile kuramamıştım. Neden sebep derseniz, ‘Oyak Beton’ yüzünden.

Adamların kimseye saygısı yok. Mübarek gün, üstelik günlerden Pazar ve saat 19:00 olmuş hala çıkardıkları inşaat gürültüsüyle beynimi yiyorlar.

Kabus gibi. Bitmek bilmiyor. Şeytan dedi, git o adamları inşaatın tepesinden aşağı at.   Aşağı da çadır germe…

Yapmadım tabii… Şeytan benim arkadaşım olmasın, benimle ince belli bardakta çay içmesin…

(devam edecek)