- Kategori
- Dostluk
Oynuyorsun benimle bir yaprak misali

"Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan."
Nereye gideceğini bilmediğim bir gemi ile yüreğimin derin sularında yolculuğum başlamak üzere. Hayat boyu rüzgar olmaya çalışan biri için, şuan yaprak olduğunu kabul etmek çok zor...
Kormuyorum, korkmuyorum!...
Korkmuyor muyum?
Tamam, yalan söylüyorum. İtiraf ediyorum:
Deli gibi korkuyorum. Bu konu konuşulduğu an bile yüreğim -istemli kasların sahibi- istemsizce atıyor ve sığmıyor kafesine.
O deli hiç ele avuca sığmadı ki...
Ne geldiyse başıma, o oyunbozandan geldi...
Bu yolculuğun sebebi o değil ama...
Ben yaprakmışım ya...
Bir arkadaşım, bana üniversite andaçımda"KIRILGAN POLYANNA" demişti:)
Hadi yine polyanna olabilirim, Evet!
"Yeni bir aşk, yeni bir iş, yine gülecek bir neden..." olacak benim için bu başlangıç, öyle olacak, olmalı...
Hayatım değisecek! Doğduğum, okuduğum, sevdiğim bu şehir için bir misafirden fazlası olmayacagım, olamayacağım artık.. Ne sokaklar ne kaldırım taşları, her sabah kokusuyla uyandığım ıhlamur ağacım balkonumdaki lalelerim unutmazsınız değil mi beni? Dostlarım, gülüşlerinden bir tebessüm ayırır mısınız bana?
Bir "Keşke..." çıkar mı benim için dudaklarınızdan?
Toprağından koparılmış papatyalar gibi yersiz yurtsuz mu hissedeceğim sizsiz kendimi?...
Tüm okula dağıttığım kahvelerden bir tane de ben isterim ama...
Artık fallarımda üç vakte kadar diye başlayan bir yolculuk görüyorsunuz nedense....
Yolculuklara çıkmak zordur, arkada çok şey bırakıyorsanız...
Bu şehir benim için ailem, çocukluğum, gençliğim, dostlarım, öğrencilerim...
Zor işte...