- Kategori
- İlişkiler
Özlemek
“Sizin hiç babanız öldü mü?
Benim bir kez öldü kör oldum.”
(Cemal Süreyya)
Yine aşktan bahsediyorsa şair kaçın.
Bütün kapıları kapatın.
‘Uyanışımız aynı anda olacak.’ Öyle diyor kutsal kitap.
Aynı anda göreceğim seni ve Sokrates’ı.
Yıkık merdivenli evin tombul kedisini bir de.
Dün ölmüştü. Şişko ve hantaldı.
Babamsa yorgundu.
Deniz yuttu.
Neleri yutuyoruz yaşamak adına.
Görünmez kamburlarımız var ve kirli kocaman karnımız.
Babam yorgundu öldüğünde.
Babam denizi yuttu.
Beşinci doğum günü hediyem, saatim.
Bozulmuştu.
Takılmıştı akrep yelkovan üzerine, zaman hep iki ondu.
Şimdi her gün günde iki kez, çocuk yüzümle çarpışıyorum.
Bir kez daha söylüyorum
Aşktan bahsediyorsa şair kaçın
Bütün kapıları kapatın
Kurutun denizleri bir de.
...
10 yılın ardından kırgın değilim şimdi denize. Her ne kadar ‘kurutun’ diye yazsam da babamın ardından. Belki babamın mavi gözlerini kıskandı benden. Kıskanç bir sevgili gibi, hayatımdaki tek mavi olmaktı hedefi.
Çünkü mavi, aşktı bende.
Babası öldüğünde bir kızın, aşkı da yarı yarıya ölür. O ana kadar yaşayamadıysa aşkı, artık çok geçtir.
Ölmüş bir aşkın diğer yarısını arar durur.
Ellerimi daldırdığım yarım mavi masallar anlatıyor şimdi, kalan hayatıma dair.
Bilmiyor ki, hiç masal anlatmamış bir babanın kızı, bağışıklık kazanmıştır masallara karşı.
Peki, “özlemek” bu yazının neresinde mi? Her harfinde…
“bana bir masal anlat baba / içinde denizle balıklar…
…anlatırken tut elimi / uykuya dalıp gitsem bile /
bırakıp gitme sakın beni”
Nilüfer ÖZDEMİR
- Toplam blog
- : 38
- : 633
- Kayıt tarihi
- : 04.01.08
Safça eski konuklarını bekleyen sahil pansiyonlarından birine kaydımı yaptırabilirim. Yine boşaltmam..