Özlemin resmi...

Bir kaç gün sonra Bayram. Bütün evlerde hummalı bir çalışma, bütün alışveriş mağazalarında sıkı bir koşuşturma yaşanıyor.

Bizim evde de temizlik var. Sanki daha önceki günler pis yaşıyormuşuz gibi bir temizliktir gidiyor. Marketlerde ise sanki üç günlük tatil için değil, kıtlık çıkacakmış gibi alışveriş yapılıyor.

Geçen yıl bugünlerde MB de paylaştığım bir yazımı okudum biraz evvel. Gene aynı koşuşturmaları yaşıyormuşuz ve herkes mutlu, bayramı karşılamaya hazırlanıyormuş. Ben de bu kadar mutlu olmaya hakkımız var mı, diye sormuşum yazımda. Bugünlerde de herkes geçmiş günlerde yaşanan Maden faciasını, ölen madencilerimizi, Ülkelerin arasındaki çekişme sebebiyle can veren minik yavruları, bir kaç gün sonra ülkemizde gerçekleşecek olan büyük seçimi ve sonuçlarını düşünmeden mutlu bir şekilde bayrama hazırlanıyor.

Ben bugün farklı bir konuyu yazacağım. Her yıl aynı bayram yazısı yazmak istemiyorum.

Dün akşam Amerika'da yaşayan Keman sanatçısı kızım Burcu Göker üç resim paylaşmış benimle. Üçü de birbirinden duygusal resimler.

Bu arada resim demeyeyim. Fotoğraf. Zira resim dersem bazı okurlarım beni ikaz ediyorlar yanlış yazdın diye. Oysa ki, ben şu anda duygularımla başbaşa yazıyorum. Resim veya fotoğraf fark etmiyor. Gene de fotoğraf diyeyim.

Üç fotoğraf. Birinde bir tas aşure, ikinci de bir bardak çay, üçüncü de ise iki lahmacun olan üç fotoğraf.

Üçü de özlemin resmi. Ülkesini, ailesini çok seven uzun yıllardır yurt dışında yaşayan bir insanın duygularını dile getiren fotoğraflar bunlar.

Yurt dışında yaşayanlar çok iyi anlarlar beni. Yurt özlemi,aile özlemi azalmaz yıllar geçse de. Hatta daha da artar. Bazen bir kokuda, bazen bir ezgide, bazen bir fotoğrafta damla olur akar gözlerden.

Ülkesinden uzak kalmayan, aileleri ile bir arada olan kişiler iyi anlayamazlar bunu. Onlar  için bir tas aşure, bir bardak çay, iki lahmacundur o fotoğraflar. Ama bizim için özlemdir......