Özür dilemek çok mu zor?

Bazen bizim için çok değerli olan insanları hiç istemediğimiz halde bir iki kelimeyle ya da yazılmış bir iki cümleyle yaralayıveririz. Bilirizki böyle bir lüksümüz yok. Aslında karşımızdaki kişiyi de kırmak aklımızdaki en son şeydir ama yapıveririz işte.

İlkokul sıralarından aklımda kalma bir cümle war;" Tüm canlı varlıklar doğar, büyür ve ölürler. " İnsan her geçirdiği yeni günle beraber bu cümlenin anlamını daha iyi kavrar hale geliyor. Aslında biliyoruz hepimiz bu gerçeği ama hayat koşuşturması içerisinde unutuveriyoruz bunu. Sonuç ? Bilinçsizce sarfedilmiş iki cümle ya da hareket ve değer verdiğimiz ancak çok kırdığımız kişi... Zaman zaman sevgilimiz, zaman zaman anamız babamız, zaman zaman canımıza can katan evladımız, zaman zaman da en yakın arkadaşlarımızdan birinin suratında okuduğumuz hayal kırıklığı...

Evliliğimizin çok taze günlerinden birinde eşimle acaip bir kavgaya tutuşmuştuk. Sebep neydi şu an hatırlamıyorum ancak ikimiz de öyle çok kızmıştık ki, ben salonda yatmayı tercih etmiştim. Sabahın ilk saatlerine kadar da gözüme uyku girmemişti. 17 Ağustos depremi sonralarıydı ve kayıplarımızın acıları hala çok tazeydi. Kendi kendime " aptal olma, bak yarını görememe ihtimali ne çok, " diye hatılatmamla eşimin yanına varmam bir oldu. Ne önemi var, ilk özür dileyen ben oldum. İncilerim dökülmedi. Sonra birbirimize sarılıp uyuduk. Bir daha da ne kadar çok tartışırsak tartışalım birbirimizin gönlünü almadan uyumadık.

Son yılların moda kelimelerinden olan "empati" aslında çok önemli. Kendimizi bir karşımızdakinin yerine koyabilsek, bir ne hissettiğini düşünebilsek, annemin sürekli söylediği gibi üç defa yutkunarak lafımızı sözümüzü söylesek filmdeki gibi "herşey çok güzel olacak."

Tüm dikkatimize rağmen kırabiliyorsak değer verdiklerimizi, insanız yapıyoruz bunu. Özür dilemesini de bilmeliyiz değil mi?