Papaz Çocuklar

Yetişkinler kendilerini suçlu hissettiklerinde çocuklara sarılır. Onların masumluğu alır götürür sanki yanlışlıkları. Hata yaparken hiç düşünmedikleri halde ihtiyaç olduğunda başvurulan öncelikli sığınaktır. Hiç birşey anlatmazlar, anlatsalar da anlayamayacaklarının farkındadırlar. Sarılmak, öpmek, gözyaşı dökmek yeterli gelir rahatlamaya. Sanki günah çıkartırlar kendilerince yarattıkları bu mekanizmayla. Peki aynı hatayı yapmazlar mı? Yaparlar. Yine dönerler çocuklara sarılmaya. Bilirler ki onlar her zaman kucak açar hatalı, suçlu, masum olmayan çocukça yaramazlık yapan olgunlara..