- Kategori
- İlişkiler
Peşin peşin tüketiyoruz...
Sevgi yok, aile yok, dostluk yok, samimiyet yok, aşk zaten yok...! Aslında neyi paylaşıyoruz biz? Ya da paylaşıyor muyuz? Kimse üzüntü istemiyor, sorun istemiyor, dinlemek istemiyor. Herşey yüzeysel olsun, derinlere inmeyelim istiyor. Şöyle çevreme bakıyorum da herkes mutsuz, herkes çaresiz, herkes borçlu , herkes arayışta, herkes aşk peşinde, sevgi peşinde. Evlisi, bekarı, çocuğu, genci mutsuz ve arayışta.
Yolun sonuna gelmişini anlamak kolay da yola yeni çıkmış olanı anlamak biraz güç. 3 yaşında ki çocuğundan 40 lı 50 li yaşlara gelmiş anne babalar bile msn de , chatta arayışta. Olanların parayla da ilgisi yok. Öyle herşeye sahip, doymuş falanda değiller, çok paraları da yok, kredi kartları var, gırtlağına kadar borçlu çoğunluğu ama boşluktalar işte. Aynı giyim tarzları, aynı markalara ilgi, aynı cafeler, lokantalar, telefonlar, bilgisayarlar, herşey aynı... Neden bu kadar mutsuz ve arayıştayız? Gerçekten ne aradığımızı biliyor muyuz? Marka giyinmek kalitesizliğimizi ya da komplekslerimizi örtüyor mu? Bizi çok mutlu ediyor? Hep daha fazlasını ve daha iyisini istemek ya da bir şekilde isteklerimize kavuşmak, sahip olmak bizde neyi değiştiriyor? Bu işin bir sonunun olmadığını ve bizi salt mutlu etmeye yetmiyeceğini, geçici hevesler olduğunu göremiyoru muyuz? Yoksa görmek işimize mi gelmiyor?
Zaten bir ailemiz, eşimiz, çocuğumuz, kardeşimiz, arkadaşımız, dostumuz varken, yeni bulduklarımızın, kurduklarımızın farkı ne olacak, gerçekten üzüntülerini, kederlerini, sevinçlerini, yoksullukları, acılarını paylaşmadıkça, hayatımıza yeni kattıklarımızla mı paylaşacağız? Ne değişecek hayatımızda? Bu isteklerin bir sonu yok. Elbette insanlar yeni insanlarla tanışmalı, dostluklar edinmeli, yeni aşklara yelken açmalı, yol vermeli, ara vermeli ama bir şeyleri yıkmadan devirmeden. Sürekli elbise değiştirmek, sevgili değiştirmek önemli değil, önemli olan kendimizi değiştirmek, hayatımıza çeki düzen verebilmek, sahip olduklarımızın değerini bilmek, herşeyi paylaşmak, acısıyla tatlısıyla. Yoksa liman aynı liman, sadece yolcular değiştikten sonra kimse farkına bile varmaz limanın...
Yosun tutmuş yüreklerimizi temizlemedikçe, komplekslerimiz ve özentilerimizden vazgeçmedikçe, sevmedikçe, elimizdekilerin kıymetini bilmedikçe, üretmedikçe sonu yoktur arayışların, yeni aşklara yelken açmaların. Hep peşin peşin tüketiyoruz herşeyimizi, hayatımızı, sevdiklerimizi, sahip olduklarımızı.
Evet hayatta ki en korkulacak şey, amacının bitmesi insanın. İnanın siz değişmedikçe hiç bir şey değişmez ve bu arayış, bu mutsuzluk dünyalar sizin de olsa bitmez...
- Toplam blog
- : 147
- : 1030
- Kayıt tarihi
- : 01.07.07
14/02/1973 İstanbul doğumluyum.İstanbul Üniversitesi Turizm İşletme mezunuyum.İngiltere ye gittiğim ..