Sakız Kutusu

Yetişemedim yine, hayatım boyunca mütemadiyen her şeye geç kalırım. Dışarıda harika bir ay manzarası vardı ve ben evi toparlayıp manzaraya bakmak için hazırlanırken ay gitmiş bile.

Hep söylenir ya zaman için; bende söylemek istiyorum, çok acımasız. Her şeye hemen karar vermenizi istiyor. Uzatmadan direk “karar ver” senin için önemli olan hangisi, evi toplamak mı, dışarıdaki bu eşsiz manzarayı izlemek mi ? Sen de bu soruya şöyle bir cevap veriyorsan benim gibi; dışarıdaki eşsiz ay manzarasını izlemek kesinlikle çok daha önemli ama evi toplamam lazım. İşte ama dedin mi, işi bitirdin demektir. Amaları fakatları sevmiyor zaman, hemenlerin şimdilerin adamı o. Şimdi evi toplamayı seçtiysen, ay gider, sende arkasından bakarsın. Zaman çok uzatmaz ve hiç naz çekmez, zamanın tercihi her zaman şimdidedir.

Bense geçmişten kolay kopamam, bu yüzden geçmişten kalan minik şeyler saklarım, onları öylesine yerlere koyarım ara ara karşıma çıkıp, bana geçmişi hatırlattığında, artık kalbimin eskisi gibi acımadığını hissetmek iyi gelir. Zamanın dili olsaydı bana çok kızardı çünkü, bu yaptıklarım beni şimdiden alıp geçmişe hapsediyor ve şimdiler hep elimden kayıp gitmiş oluyor.

Dün sabah aklıma mı geldi de buldum, yoksa elime mi geldi nereden geldi hatırlamıyorum, herhangi bir özelliği olmayan pembe metal bir sakız kutusu… Annem kışın nane şekerlerini koymak istediğinde; “ama onun bende bir anısı var” deyip vermemiştim, dün sabah çıkarken atacaktım unutmuşum, akşam gelince fazladan birkaç adımı esirgemedim gittim, basket atar gibi çöp kutusuna fırlattım, sevmediğim tüm şeyleri de içine koydum diye yazmıyorum, sadece anlamsız bir sakız kutusunu attım. Zaman işte her gün seni yeni bir sen yapıyor, aylar önce bir anlamı varken bir sabah hiçbir şey ifade etmiyor. Zaman artık beni de eviriyor demek.

Sakız kutusunun bendeki anısı da ; yıllarca yanı başımda olan ama benim hiç fark etmediğim birine sakız verirken, kutunun içindeki tüm sakızların onun avucunun içine döküldüğünde, şaşkınlıkla onunla göz göze geldiğim anda, kalbime sultan seçtiğim ama zamanın onu başka birinin kalbine köle yaptığı birinden kalma bir hatıraydı…

Zamanın, zamansızlığı mıydı bilmiyorum neden onca yıl yakınımdayken, geç fark ettim hadi fark ettim, zaman neden ben yaklaştıkça onu alıp benden daha uzağa götürdü bilmiyorum…

Sonuçta, geçmişe o kadar çok takılıp kaldım ki  şimdiyle güçlü bir bağ kuramadım bu yüzden malesef en çok kendime de geç kaldım…

https://hayatguzelse.com/