- Kategori
- Deneme
Savaşayım ama; nereye kadar?, diyorsan; sonuna kadar kardeşim; her şey bitene kadar savaş

Cehalet bitene kadar, savaşmalıyız kardeşim...
Milyarlarca cenin arasından sıyrılıp, yaşamaya başlayan sen değil misin? Doğduğundan beri kaç bin mücadele verdiğini düşün... Ve sonra söyle: Şimdiye dek elde ettiklerin uğruna nelerini kaybettin?
Hayat sürekli yeni seçimlere zorlar bizi. Her tercihin, diğerini ardında bırakır. İstersen olağan akışına ayak uydur günlerinin... Lakin, tesadüfler de bir yere kadar. Aslolan bilinçle tüketmektir zamanı... Ömür, kendi haline salınacak kadar sıradan değil... Sana emanet edilenlerin de hesabı sorulacak sırasıyla...
Birileri meydan okurken karşında... Kılını bile kıpırdatmayabilirsin. Atarlanıp giderlenirken düşman... Dinleme, görme, ilgilenme. Hakların tecavüze uğrayıp, önceliklerin çiğnenirken teker teker... Sesini de çıkarma; diliyorsan... Ama bunca kabullenmişlik, nal toplatır adama; tonla... Bakakalırsın gidenlerin ardından... Çağrılmayı bekleme boşa. Tek yapabileceğin, sus payına rıza göstermek!..
Her değişiklik, riskleriyle kardeş... Cesaretince ödüllendirilirsin yaşam tarafından.. İleri atılmak, kolay değil tabii. Ama bir yerlere çakılarak da hiçbir şeye, yere ulaşamaz, zerrece hayaline kavuşamazsın.
Sözde çarpışmak kolay. Lafla kazanılan kavga nerede görülmüş? Öyleyse savaşmalısın gücünce... Hem de sonuna, her şeyin bitene dek kardeşim...
Not: Yazıda kullanılan görsel internetten alınmıştır.