- Kategori
- Gündelik Yaşam
Sayın Kadir Sayın
Kadir Sayın
Kadir Sayın'ın Rize doğumlu olduğunu biliyorum. Özel halk otobüsü işletmecisi. Kendine özgü sesi ve yaklaşımına koşut kibar, hümanist ve hoşgörülüdür. Sürekli ince davranış sergiler.
Gecikmeli de olsa, kültür sanat etkinliklerine ve şiir dinletilerine katılır. Özel hazırlattığı çiçek sepeti ile ortamı renklendirir! Giyimi ile de göz doldurur. Ezberinde yorumladığı onlarca şiir vardır. İzleyenler, onu can kulağı ile dinler. Ayrıca, konuşmalarına uygun espriler katar!
Geçtiğimiz günlerde Taksim-Eminönü hatlı bir otobüse adım attığımda göz göze geldik! Şaşırdık ikimizde! Sonrasında hoş beş, ardından deklanşör ve bu yazı...
O’nu yıllar önce Pera Palas şiir günlerinde gördüm. Katıldığım sanat ortamlarından tanırım. Uzun süreçte dostluğumuz sürmektedir. Ezbere okuduğu da yorumladığı bir şiirimi okurlarımla paylaşmayı düşündüm.
Leyla'sın
Mayıs çiçeğidir, papatya yüzün / Kara gözlü, güler yüzlü Leyla’sın / Varlığınla hemen dağılır hüzün / Kara gözlü, güler yüzlü Leyla’sın.
Gizemli dünyanın sevda çiçeği / İçten haykırırsın bir bir gerçeği / Al al dudakların, al narçiçeği / Kara gözlü, güler yüzlü Leyla’sın.
Ak giysi içinde beyaz lalesin / Gönül penceresin açıp girersin / Yaşama renk katar esin verirsin / Kara gözlü, güler yüzlü Leyla’sın.
Tertemiz yüzünde bir çift fincan göz / Gönül ateşine oldun harlı köz / Yürekten mi gelir sendeki her söz / Kara gözlü, güler yüzlü Leyla’sın.
Muhsin DURUCAN
**
Yakalalandığı amansız hastalığa yenik düşürek aramızdan ayrıldığını üzülerek öğrendim! Edindiğim bilgiler aşağıdadır.
Kadir Sayın
“Ezbere bildiği şiir sayısı iki binlere ulaşmaktaydı. Ölümünden iki ay kadar önce onu Ağa Camisi'nin yan sokağında gördüm. Önümden gitmekte olduğu için adımlarımı sıklaştırarak yetiştim. Benzi limon gibiydi ve nefes nefese kalmıştı. Bir elini caminin duvarına yaslamış, soluklanıyordu. Ciddi şekilde endişelendim. Yardım etme isteğimi nezaketle reddetti.
Yazın Sanat'taki bir etkinliğe yetişmem gerekiyordu. Kendisi de aynı etkinliğe gitmek için çabalıyordu! Elinde bir demet taze çiçekle... Tüm çabalarıma karşın, onu orada bırakıp gitmemi, biraz dinlendikten sonra geleceğini sağladı. Bilenler bilir, Ağa Camisi'yle Yazın Sanat'ın arası yürüme mesafesiyle iki dakikadır.
Oysa Kadir Baba, ancak yarım saatte gelebilmişti! Yine nefes nefese, yine limon gibiydi... O akşam bana yemek yiyemediğini, yalnız başına kendisine bakmakta ‘artık’ güçlük çektiğini, kan sayımı sonuçlarının düşük çıktığını anlattı. Bir daha görmedim. İzmit'teki oğlunun yanına gittiğini söylediler. Vefat haberini almamız, anlattığım olaydan bir ay kadar sonrasına rastlar.
İstanbul'un ve hayatın tüm arka bahçelerini görmüştü. Yaşadıkları yüzündeki çizgilerin içinden akan; akıp duran bir deneyimler ırmağına dönüşmüştü. Ne fani diye boş vermiş, ne de hiç gitmeyecekmiş gibi hırs yapmıştı. İkisinin arasındaki kıl kadar ince yolda müthiş bir başarıyla yürümüştü. Geç tanıdığım için bir gün bile üzülmediğim nadir insanlardan biridir. Çünkü bu insanlarla sanki bin yıldır tanışıyor gibisinizdir.
Çok güzel ama fettan bir kadına benzettiği İstanbul’un koynundan çıkmayı hiç istemezdi. “Bu aşkın vebali İstanbul’un boynuna..” derdi. Eminim İstanbul’da onun yokluğunu derinden hissediyordur. Kadir Baba gibi “baba” insanlar, toprağını pek sıklıkla şenlendirmiyor olmalı.
Saygıyla…”
31.12.2012
Seher DUMAN
**
- Toplam blog
- : 782
- : 1295
- Kayıt tarihi
- : 18.08.08
Kırşehir Erkek İlköğretmen Okulu'nu, İzmir Buca Eğitim Enstitüsü Türkçe Bölümünü, İstanbul Çapa M..