Seni terkediyorum....

İçimdeki o anlaşılmaz duyguyu artık anladım...

Bu sabah gözlerimi açtığımda

Seni terkediyordum.

Karar vermenin hafifliğini önce içimde,

Sonra beynimde yaşadım..

Biliyor musun bu terketme duygusunu daha önce hiç yaşamadım..

Kararı verirken üzülürüm sandım üzülmedim,

Ağlarım sandım ama ağlamadım..

Sadece kendi kendime gülümsedim...

Dedim ki;

Dişin ağrıyorsa çektireceksin..

Yatağına yattığında rahat değilsen eğer,

Yastığını, yorganını, hatta yatağını bile değiştireceksin..

İşte ben de öyle yaptım.

Terketmek de..

Onun gibi birşey galiba..

Seni terkediyorum...

Önce;

Senin için kurduğum cümleleri..

Ve o güzel cümlelerin içinde ne varsa..

Özneleri, tümleçleri,

Cümle sonundaki sana ait yüklemleri..

Özür dilerim ama...

Hepsini geri alıyorum.

Sonra,

Sana gönderdiğim kahkahalarımı..

Tebessümlerimi..

Ve eylemleri..

Gittikçe uyuşuyor yüreğim

İnanamıyorum bu ben miyim?

Gitgide bir rahatlık seziyorum,
Seni itiyorum ve kalkıyorum,
Sanırım tamamiyle bittin artık..

Seni terkediyorum işte
Artık bende kalmadın..

"Ben; hiç yalnız kalmadım... Kalabalık bi ailede yere atılan yataklarda Yan yana, baş başa, el el..