- Kategori
- Şiir
Sensizlik
Sensiz yaşadığım her yer zindan
Paslı demir parmaklıklar, kör karanlık
Nemli taş duvarlar üzerime gelir
Duvarı nem yıkar, derler
Beni sensizlik yıkıyor.
Koğuş koğuş yalnızlık
Hücre hücre sensizlik
Duvarda gittikçe grileşen resmin
Duvarı nem yıkar, derler
Beni sensizlik yıkıyor.
Voltaya çıkıyorum, elimde sevgi tesbihi
Görüyorum ki: suladığım gelincikler solmuş
Bir duvara veriyorum sırtımı
Duvar nem yıkar, derler
Beni sensizlik yıkıyor.
Geleceğim yollara bak da gel
Saçlarına karanfiller tak da gel
Bütün duvarları yık da gel
Duvarı nem yıkar, derler
Beni sensizlik yıkıyor.
İstanbul, 27.10.2006, 14.14
- Toplam blog
- : 300
- : 1022
- Kayıt tarihi
- : 13.06.10
Tarih, edebiyat, şiir, dil ..