- Kategori
- Çocuk Psikolojisi
Sevelim ama...
Çocuklarımız ve biz.
Hiç sorduk mu kendimize acaba çocukları veya çocuğumu gerçekten sevebiliyor muyum diye… Sevmek her şeyin başı. Yaşadığımız olumsuzluklar, hırçın davranışlar ve benzerleri…Bunların başı dediğim gibi sevmek yani sevmeyi bilmekte geçiyor.Diyelim ki; Çocuğunuz üzüldü. Üzülse bile bazen bu üzüntüye sebep olan davranışları söylemek bizlerin görevidir. Üzüntüsünü görüp hemen yumuşamayalım anlatmak istediğim bu....Eğer bir anne veya baba çocuğuna önce kızıp sonra dayanamayıp yanına giderse çocukta doğacak agresifliğe hazır durumda olması gerekir. Çünkü çocuklar olup biteni bizden önce tartıp düşünüyorlar. Annem bana çok kızmadı bir daha yapabilirim veya buna çok kızdılar yapmamalıyım da diyebilirler. Bizim bile düşünemediklerimizi düşünebilirler. Aslında bunları yapacaklarını hepimiz biliyoruz ama önemli olan uygulamakta… Biz insanlar bile bazen düşünmeden hareket edebiliyoruz. Yaptığımızın nasıl bir sonuç vereceğini bilemeyebiliyoruz.
Çocuklar çok hassas, çok düşünceli…Onların karşısında her hareketimiz önem kazanıyor. Çünkü çocuklar bizden gördüklerini veya çevreden gördüklerini anında hafızalarına kopyalayıp bize uzun bir zaman sonra sergiliyorlar. Düşünüyorlar; kavgaları, tartışmaları, şiddeti, mutluluğu, mutsuzluğu, rahatlığı veya rahatsızlığı…her şeyi biliyorlar. Anlatınca açık ve belirleyici bir şekilde anlamayacakları şey yok..
Bu yazıyı yazarken oturup size yalvarasım geliyor. Sevmemize dikkat edelim. Ne çok şımartalım ne de çok mutlu yapalım... Kızdığımızda tepkimiz kesin, kızmadığımızda mutluluğuna mutluluk... bilmem anlatabildim mi… J
Bu benim ilk yazım. Az çok inşallah içimdekini bir parça anlatabilmişimdir. Bu konuda ustalarımdan ve okurlardan desteklerini bekliyorum..
Herkese kucak dolusu sevgiler….
Unutmayalım biz de çocuk olduk….. J
- Toplam blog
- : 13
- : 658
- Kayıt tarihi
- : 27.08.07
Merhabalar. Adım Ayça. Meslek lısesı çocuk gelişimi mezunuyum. Ünıversiteyi dil eğitimi için yurt dı..