- Kategori
- İlişkiler
Sevgi açlığı
Ne zaman için sıkılsa, boğuluyor olsam yağmur tercümanı olur içimde ki hüznün. Göz yaşım akmaz , yağmur sel olur akar. Sanki kederimi , acımı paylaşır en iyi dostum olur o vakit. Melankolik saatlerime denk geldiğinde, çok hassaslaşıyor ve yaşadıklarımı bir film şeridi gibi geçiriyorum gözlerimin önünden. Hayal kırıklıklarım, incinmişliklerim, yalnızlıklarım, yediğim kazıklar aklıma geliyor. Yüreğim sızlıyor, içim acıyor. Hiç haketmediğimi, sevginin bedelinin bu kadar ağır olmaması gerektiğini düşünüyorum. Bu kadar sevgiye aç iken tüm evren ve insanlık , nankörlük etme lüksümüz olmadığını düşünüyorum. İnsanların beşikten mezera tek özleminin sevgi olduğunu düşünüyorum. Sevgisiz yaşanmış hayatların, aslında yaşanmamış olduğunu düşünüyorum.
Ne kadar etrafımız kalabalık olsa da , ne kadar zengin olsakta , sevgisizlik boşluğunu dolduramadığını, her insanın her canlının sevgiye aç olduğunu düşünüyorum. Ama öyle hale geldi ki yüreğim, sevmekten korkar oldum. ''Sanki seversem ve değer verirsem incinirim'' diye korkuyorum. Seven birinin, sevdiği için cezalandırıldığını, acı cektiğini, aldatıldığını, adam yerine konmadığına şahit oldum hep. Sanki sevmek bir zavallılık ya da acizlik gibi.
Tüm insanoğlu sevgiye aç. Fakat sevenin bir gram değeri yok yanımızda. Sanki sevmeye mecburmuş gibi.
Sevildikçe nankörleşiyor insanoğlu, kendini bir şey sanıyor, havalara giriyor. Oysa ne demiş Mevlana:''güzelliğin beş para etmez şu bende ki aşk olmasa''. Sen, ben seni sevdiğim için layıksın sevgime. ''Ben sevmezsem sen bir hiçsin''. İnsanlar sevildiği sürece değerlidir. Sevgisizlik korkutucudur, bunalımlara, boşluklara iter insanı. Cinayet işleyen, uyuşturucu kullanan, kötü yola düşen insanlar hep sevgisizlikten dolayı düşerler o yollara.
Yerini ne para ne mal mülk doldurur sevginin. Dünyalar sizin olsa ne olur, yalnızsanız ve sevenleriniz yoksa...?
Oysa sevmeyi bilmiyoruz. Önce kendini sevmeli insan, önce kendine değer vermeli. Sevgisizlik ruh halini bozar insanın, yaşam kalitesini düşürür.
Sevgi eksikliğinin yerinin hiçbir şeyle dolmayacağını bile bile, neden bu kadar umarsızca tüketiyoruz sevdiklerimizi, neden acımasızız onlara karşı...? Sevgisiz bir hayatın bedelini nasıl oluyorda hesaplıyamıyoruz...?
Ben bu yüzden incinmekten korkuyorum severken, sürekli içime atıyorum belli etmemeye çalışıyorum sevdiğimi. İçimden seviyorum, dokunmadan, uzaktan. Oysa dokunmalı insan, sarılmalı, hissetmeli, öpmeli. Belli etmeli sevdiğini. Paylaşmalı acısıyla, tatlısıyla. Olan olmayana vermeli. Paylaşmayı bilmeyenler, mutluluğun keyfinide
süremezler. Sevin, paylaşın, dokunun, söyleyin sevdiğinizi. Korkmayın sevmekten. İncitmeyin sizi sevenleri Tüketmeyin sevgiyi...
SEVGİYLE KALIN
- Toplam blog
- : 147
- : 1030
- Kayıt tarihi
- : 01.07.07
14/02/1973 İstanbul doğumluyum.İstanbul Üniversitesi Turizm İşletme mezunuyum.İngiltere ye gittiğim ..