Son durak çiçekleri

01.Ocak.1975... sa: 02.00 .. uyuyamadım ve yazmaya başladım. Adı ne olsun dedim, kendi kendime, ilk denemem romanım’ın. Aklıma SON DURAK ÇİÇEKLERİ geldi. Etiler’e tek otobüs vermişti belediye. Uçaksavar sitesi, son duraktı. Beklerdik saatlerce otobüsü. Durağın çevresi yemyeşildi, çiçekler vardı etrafında doğal, birkaç saksı vardı. İETT’ ci amcanın getirdikleri. Birkaç sandalye atmışlardı durağa. Hareket saati gelene kadar oturmak için. Çay larını içerlerdi. Herkes birbirlerini tanıyordu, sevgililer korkardı açık yerlerde buluşmaya.

İLK GÜNLER

On beş’indeydi, genç delikanlı. Sportmen yapılı, güçlü, kuvvetliydi. Spor yapıyordu, boş kaldıkça. Ağır ağır yürümek işine gelmiyordu. Her zamanki gibi hızlı hızlı yürüyordu. Semtlerindeki otobüs durağına yaklaşmıştı. Etrafına bakındı. Son durağın, hemen yanında, çiçeklerin olduğu yere yaklaştı ve durdu. Aradığını bulamamıştı. Nedense idam mahkumları gibi kara kara düşünüyordu. Dalmıştı, düşünceler içindeydi. Bu arada arkasından, minyon tipli bir geç kız ona doğru yaklaşıyordu. Kız yanaştı ve arkadan onun gözlerini kapadı. Şakacı ve sevgi dolu bir tavırla, ona seslendi.

-Bil bakalım ben kimim?

Delikanlı sesin sahibini tanımıştı.

-Senden başka kim olabilir, sen benim her şeyimsin. Ses çıkarmasan bile ellerinin sıcaklığından seni yine tanırdım.

Genç kız ellerini hala çekmemişti, delikanlının gözlerinden.

-O kadarmı? Başka , başka..

Onu bir güle benzetti genç adam, o anda. Nutku tutulmuştu sanki. Kendini toparladı.

-Sen ayrıca, bu son durağın gülüsün.

-Fakat ellerini gözümden çekmezsen, ömrümce karanlıkta kalabilirim.

Genç kız ellerini hızla çekti, delikanlının gözlerinden ve tatlı sert cevap verdi.

-Bende sana daha dokunmam.

Genç adam döndü ve gülümsedi.

-Sen benim canımsın, seni seviyorum. Yeterki sen kız, bana hırçın davran, seni bu halinle daha çok seviyorum.

Kız güldü ve hemen delikanlıya sarıldı.

-Bende seni çok seviyorum

Ali idi genç delikanlının ismi, geç kızın ki de Aysel. Son Durakta tanışmışlardı, okula gider lerken. Cıvıl cıvıldı ikiside. Dünya umurlarında değildi. Okul çıkışlarında yürürlerdi hep.

Aysel sordu; Ali ‘ ye

-Seni dalgın gördüm Ali, neden

-Ya, seni kaybetcem korkusu var sanki içimde, senden ayrıldıktan sonra ne yapacağımı şaşırıyorum.

-Ali abartıyorsun, o nasıl söz, aklına kötü şeyler getirme ne olur.

-Aysel, daha sık buluşamazmıyız, sinema, tiyatro, bir yerlere gitsek.

-Ali anneme babama ne derim..zaten diken üstündeyim, sen len buluşmak için çok sıkıntıya giriyorum. Ya gören olursa, annem veya babam duyarsa..

-Haklısın Aysel, ne diyebilirim.

Ali ve Aysel, orta halli, ne fakir ne de zengin aile çocuklarıydılar. İkiside, çocukca duygular içinde, sevgiyle dolu, derslerinde başarılı öğrenciydiler. Etiler Lisesi Orta kısım, son sınıfta okuyorlardı. Sınıfları ayrıydı. Ama gönülleri birdi.

Yine bir sabah, otobüs durağında buluştular, tam o sırada…………….

(((devamı gelecek……)))