- Kategori
- Gündelik Yaşam
Sonsuzluğa bıraktım kendimi

Sonsuzluğa bıraktım kendimi... Uzun bir yola çıktım. Tüm geçmişimi, anılarımı, yaşamış olduğum tüm güzel günlerimi bir odaya kilitleyip sonsuzluğa bıraktım kendimi... Nereye gittiğimi, ne yapacağımı bilmeden, düşünmeden koyuldum yollara... Kaçtım hayatın bana vefasız olduğu topraklardan. Aynı şehri paylaşamayacağım insanlardan. Küçük geldi yaşadığım koca şehir. Beni kaybettin... Artık düşüncelerim, yaşayacaklarım hep güzelliklerle iyiliklerle dolu olsun istiyorum. İstemiyorum artık seni. Çek git küçücük şeylerle mutlu olabildiğim hayatımdan. Rahat bırak beni iğne ucu kadar dertlerimle. Taşıyamıyorum seni... Ağır geliyor artık bana bu yük. Ne yapsam nereye gitsem. Kim gelip yanıma sorar ne derdin var diye. Hiçkimse... Koca bir çölde küçücük bir kum tanesi misali savrulacağım toz fırtınasında ordan oraya. Belki üzerime birkaç damla yağmur düşecek çamur olacağım ezileceğim ayaklar altında. Belki çok derinlere karışacağım bu kalabalıkta mutlu olacağım. Belki parçalanıp yok olacağım kimselere görünmeden... Sonsuzluğa bırakacağım kendimi... Kendi rahatı için başkalarının hayatını alt üst eden insanlardan kaçtım. Kendi yükünü başka insanların sırtına yükleyip hayata tutunan insanlardan kaçtım. Uzun bir yola çıktım bilinmeyene doğru... Azgın nehirlere dökülmüş hayallerim, sürüklenip gider demek istediklerim... Sonsuzluğa bıraktım kendimi. Maketten yapılmış bir gemi gibi denizlere açıldım. Islandıkça eriyecek, eridikçe yok olacağımı bile bile... Herşeyi bıraktım bir köşeye. Yetim kaldı anılarım. Böylece gidiyorum... Demek istediklerim daha çok, ama söyleyecek halim, dayanacak gücüm artık yok... Sonsuzluğa bıraktım ben kendimi... Elveda demek mutlu etti beni.