Söylemesem olmaz

İnanın olmaz!

Nedenine gelince, ben henüz anne değilim, ilerde inşallah olurum mu, olamaz mıyım? bilemiyorum!

Bildiğim birşey annemin beni büyütmek ve okutmak için yaptığı fedakarlıklar. Bugünümü önce Rabbime sonra annemin ve babamın çabalarına borçluyum...

Yan daireye 6 ay önce kiraci geldi, bu komşumuzun yanında 80 yaşında annesi var. Bu komşunun birde başka ilde yaşayan kızkardeşi var o da 3 ay önce geldi. 

    Dışarıdan bakıldığında ve balkon sohbetlerinde edindiğim izlenim ohhh ne güzel komşularım var demiştim. Taa ki bir hafta önce teyze balkonda yalnız oturuyor, kızları alışverişe gitmiş. Yüzü ağlama modunda "teyzeciğim nasılsın" dediğimde teyze ağlamaklı bir halde "iyiyim evladım" dedi. Bende "teyzeciğim kızların yokken bir ihtiyacın olursa seslenebilirsin. Balkon kapısı açık, hemen önündeyim, çalışıyorum " dedim.

Teyze "gerçekten ihtiyacım olursa yardım edebilir misin?" dedi. "Tabii "dedim. 

Teyze "kızım ben çok kötüymüşüm kızım öyle diyor, bir ölemedin başımıza kaldın, ayağımıza bağ oluyorsun. Niye gidip huzurevinde kalmıyorsun" dedi...

Arkadaşlar bende herşey koptu...dilim tutuldu, velevki teyze yanlış konuşuyor, yanlış hareket ediyor, her ne yaparsa yapsın. Bu sözleri haketmiyor, olur mu-olabilr mi?

O günden beri kendime gelemedim!

İçim almadı, birkaç kez çıkarttım bile!

Kime anlatılır, kim anlar, kim ne yapabilir?

Yorum bile yapamıyorum! 

Açıklayamıyorum!

Keyifli günler