- Kategori
- Şiir
Suç prensesi

Adeta poz verdi İstanbul;ben çektim.
Derisinden soyulurken bu kent
En çok çıplaklığında salgılar hüznünü
Tel tel olmuş dilenciler emer zehirli yağmurunu
Nasılsa yalnızlığında giydirilmiştir kader mahkumluğu
Boynunun kıldan ince uzunluğuna sığmaz ahkam naraları
Kederlenir bir kaç martı çizer yüzünü
Ağlaşır denizinde balıkları boğarcasına ağlaşır
Yavru bir kedinin tırnağı kırılsa ondan bilinir
Dedim ya kader mahkumluğu burnunda kanatan bir hızma
Hayat nasırlı bileğine vuran çentikli halhal...
Hangi sevgili acıtsa yar yüreğini
Onun göğüs kafesinde biter yüzsüz çarpıntı kuruntusu
Hamalıdır kara bulutların ve de insanların
En çok çıplaklığında salgılar hüznünü
Tel tel olmuş dilenciler emer zehirli yağmurunu...