- Kategori
- Deneme
Taylanıma...
23.12.2011
Geliyorum yanına,
Bakıyorum sana.
Ne “kalk gidelim” diyebiliyorum; ne de yanında kalmak için izin isteyebiliyorum. “Hadi seni almaya geldim, kalk da gidelim” desem gelmezsin ki… Gözünün içine muhtaç kalıyorum bazen. Bazen mutluluğumu da, üzüntümü de toprağına armağan bırakıp, yerin altında seninle kayboluyorum ben de. Senin yanına gelmeden söyleyeceklerimi yüksek sesle söylerken aslında konuşuyorum seninle, prova yapmıyorum; gelene kadar konuşacak bir şey kalmıyormuş gibi geliyor. Orada, sen öylece yatarken ben konuşamıyorum Taylanım…
Neler söylemek istiyorum neler bilemezsin. Cümleler ağzımdan çıkamıyor, can çekişiyorum. Senin gözünün önünde, senin yokluğunla can çekişiyorum. İki cümle sesli söyleyebildiysem ne mutlu bana. Gerisini sessiz sessiz mırıldanıyorum.
Kocaman bir yazıda küçücük bir cümle seni andırmaya görsün, başlıyor film şeridi… Küçüklüğünden kareler aklıma takılıyor, beynim almıyor yokluğunu… Ben hala sana veda edemediğime ağlıyorum aslında… Seni uğurlayamadım Taylanım ben. Buna uğraşmadım da. Kendimi senin yokluğuna alıştırmak için zaman kaybetmedim ben. Ben, o zamanları seni düşünerek değerlendirdim. Bir daha asla yaşayamayacağımız anları özlemle anıyorum… Gerçek bir özlem… Daha öncekilere hiç benzemiyor. Şöyle dolu dolu bir özlem…
Ses tonunu aklımın en ücra köşesine, kimsenin ulaşamayacağı köhne bir yere kilitledim. Özleminin dayanılmazlığa vurduğu her an, ortamdaki kalabalığa aldırmadan oraya giriyorum ve açıyorum kapıyı. İçerde senden bir dünya var; ben orada şeffaflaşıyorum. Seni alıp çıkaramıyorum o kapıdan ya, en çok ona ağlıyorum içerdeyken. Sadece ben konuşuyorum, sen hep dinliyorsun. Sonra zaman doluyor, ben çıkıyorum usulca, sen uyuyorsun… Uyandıramıyorum seni…
Gücümün her şeye yetecek kadar çok olduğunu hissettiğim anlar yaşıyorum bazen. Bu cümledeki “yaşamak” kelimesinin mastar hali yetmiyor sana kan olmaya… Sonra elimi kolumu sallaya sallaya uzaklaşıyorum dünyamdan…
Senin şahitliğine ihtiyaç duyduğum mutluluklarım var Taylanım. Ve ben hiç birisini senin gözünün içine baka baka sana anlatamıyorum… Yalnızlaşıyorum boşluğunda… “Gelll!” diye çığlık atmak istiyorum; “kalllk!” diye şımarmak istiyorum sana; kimse beni anlayamıyor sanki… Acımın, cümle hali yok…
Senin Küçük Arkadaşın
Ebru Kaynak
- Toplam blog
- : 57
- : 877
- Kayıt tarihi
- : 24.10.10
1985 doğumluyum ve geçmişte yaptığım işlerle ilgili her bilgiyi önceki adımlarda sizlerle paylaşt..