- Kategori
- Şiir
Uçurtma ve hayaller
Suskun!
Bir o kadar da mahzun.
Geriden seyrediyor,
Mavili, kırmızılı uçurtmayı.
Kim bilir ne kadar,
Tutmak istiyor,
O ipi…
Dudaklarından dökülecek,
Gözlerindeki sevinç ifadesi,
Birisi ona verse,
Uçurtmayı.
Çömelmiş yere,
Başı yukarı bakıyor.
O uçurtma da
Sanki naz yapıyor.
Yükseldikçe gökyüzüne,
Aşağıya selam veriyor.
Uçurtmayı tutan,
Yeşil gömlekli çocuğa,
Gıpta ile bakıyor.
Biraz dalgın ama
Kendini onun yerinde,
Hayal ediyor.
Bir an kalkıyor yerinden,
Bir iki adım atıyor.
Uçurtmayı isteyecek,
Yeşilli çocuk anlıyor.
Onun o uçurtma!
Oradan uzaklaşıyor.
Mıh gibi yerinde çakılıp,
Öylece kalıyor.
Bir başka,
Zamanda,
Yine bir nisan gününde,
Benimde uçurtmam,
Uçacak.
Evet benimde,
Uçurtmam olacak,
Elbette diyor.
Sonra, boya sandığını,
Omzuna takıp,
Yerden terlikleri alıyor.
Onun umutları vardı ya…
Hayallerinde bile,
Uçurtmaya takılı kalıyor.
E.R.YALÇIN
- Toplam blog
- : 371
- : 835
- Kayıt tarihi
- : 14.02.09
Adalet önce kendimizde başlamalı ve haksızlıklar sorgulanmalı ve hataların, afetlere dönüşmeden ..