- Kategori
- Psikoloji
Umursamazım

Foto:Kadir Atak
Bu aralar hüznün en son hallerinde görünebilirim. Ne gündüzün ışıldayan güneşi, ne gecenin ay ve yıldızı umurumda olmayabilir.
Seni, onu, herkesi sevince boğan bir haber, beni hiç sevindirmeyebilir.
Yine söndürdüm ışıkları, yine kapattım kapıları…
Ne fark eder seni aydınlatmayan ışıklarım yanmış olsa,
Ne fark eder senin gelmediğin kapılarım açık kalsa,
Vazgeçmediğim her şeye umursamaz tavırlar sergileyebilirim. Sevdiğim bir müziğin melodisini duymayabilirim. Kulaklarımı tıkayıp sessiz dünyama gömülebilirim. Umursamadan, umarsızca yaşayabilirim.
Ne pembe açmış şeftali çiçeğine sevinebilirim, ne de yavru bir kediye şefkatle sarılabilirim.
Hatta bir zamanlar vazgeçilmezim olan senden bile nefret edebilirim.
Ne denir benim bu hallerime bilemeyebilirim…
Görmeyebilirim,
Duymayabilirim,
Konuşmayabilirim,
Üç maymun gibi oynayabilirim…
Kör olup görmeyebilirim; yitip giden gecelerde kaybolan sen gibi, zifiri karanlıklarla kuşatabilirim dünyamı.
Sağır olup duymayabilirim; artık bana yoldaş olmayan senin, gece rüzgârıyla gelen fısıltılarını.
Dilsiz olup susabilirim; sana yetmeyen sevgime karşılık, daha fazla ne diyebilirim.
Ama sil baştan yapıp geçmişe, yeniden başlayalım diyebilirim.