- Kategori
- Anılar
Umut ve melekler

Çocuklar kanatsız meleklerdirler.
Umut. ilkokul çağında bir candı. Hayata dair, yaşama dair kendince umutları olan bir çocuktu Umut. Daha dün gibi. Hatırlıyorum, okulumuzun bahçesinde arkadaşlarıyla oynadığı mutlu günlerini.
Emine Hanım'ın öğrencisiydi. Zaman zaman benim sınıfıma da gelir, ''Öğretmenim, resim yapabilir miyim?'' diye sorardı. Bir şeyler çizerdi, umutlarına dair Umut. Öğretmenini çok severdi. Annesizliğin verdiği duygulardan olacak ki annesi yerine koyardı Emine Hanım'ı. Emine Hanım'da Umut'u çok severdi, bütün öğrencilerini sevdiği gibi.
Dün gece rüyamda gördüm Umut'u. Meleklerle beraber güller, yeşillikler içinde oynuyordu. Okulumuzun bahçesinde arkadaşlarıyla oynadığı gibi. Yüzünde güller açmıştı. ''Öğretmenim, ben çok mutluyum, annem burada. Bak! İşte o ağacın altında oturan benim annem. Çok özledim Emine Öğretmenimi, arkadaşlarımı. Biliyor musun, taşındığınız okulun bahçesine de geliyorum zaman zaman melek arkadaşlarımla. Beni görmeseniz de ben sizleri görüyorum.''