Umut

Bir sabah penceremden beyaz bir bulut ,  sımsıcak gülümsedi. Ellerimi uzattım. Gözlerini kapattı, bir kaç damla yaş süzüldü ellerime. Gülümsedi sonra, kocaman açtı gri gözlerini. Göğsüne aldı beni, masmavi  gökyüzüne  açıldık, alabildiğine mavilik, maviye döndük, uzağa çok daha uzaklara, görünmez olduk.

Gözlerimi kapattım. Beyaz bembeyaz bir bulut olmuştum. Kocaman açtım gözlerimi gülümsedim. Pencerene kondum.

Ellerini uzattın, yaşamı fısıldadın: Yaşam bulut olmak, bulutun kanatlarında alabildiğine açılmak maviliğine  gökyüzünün. Yaşam sonsuzluğun ta kendisi. Sonsuzluğa dokunduk meraklı gözlerle.

Ya ellerime süzülen gözyaşları? Ellerin  ayrılığın ikliminde güneşten yoksun, kendi güneşini yaratma uğraşındaki bir başka iklim. Kavuştu bulut, toprağın, umarsız, ıssız, çatlamış dudaklarında kayboldu. Mavi çiçekler açtı. Yaşam çoğalan umutlardı.

Saide B. Erdağı

2011,Ankara