- Kategori
- Gündelik Yaşam
Üzüntüye saygı duymak acıyı kabul etmektir

Üzücü olaylarla karşılaşan insanların bu durumu atlatabilmeleri için hani yanlarında olmak anlamında (sadece kendilerini yalnız hissetmesinler diye)ilgilenmek olur da işte insanların acılarını paylaşmak, onlarla birlikte ağlamak üzülmek pek anlamlı gelmiyor bana.
Ayrıca Allah’tan ya da nereden gelirse gelsin üzülünen olayı çaresiz kabul etmek de mantıklı değil. Her olayda Allah’tan geldi deyip ağlar oturursak olaylara karşı koyma duyarlılığımız azalır. Hem niye Allah’tan gelsin ki ortada bir hata vardır. Sarhoş şoför kaza yapıyor oğlu ölünce de kaderi buymuş diyor, iktir git! Sinir oluyorum böyle yaklaşımlara!
Acı sizinle ilgiliyse ağlamanız doğal. Değilse kendinizi paralamanız beklenmez. Üzülünür ama elin ölüsüne de ağlanmaz. Acılı bir kimsenin yanında olmanız sadece terapi amaçlıdır. Kişi belki “bu kara günümde dost ahbap yanımda” diyerek acı gününde kendini yalnız hissetmez, acısı azalmaz da hiç değilse daha fazla artmaz.
Değilse ağlayıp sızlayarak feryadü figan ile o kimsenin acısını daha fazla artırırız. Acı boyun eğip kabul etmek değil meydana gelen olaya tepki şeklinde olmalı. Gerekeni yapmadığın için kendini suçlama pişmanlık bu tepkinin şekli olmalı. Her olayda Allah verdi Allah aldı diyerek oturup ağlarsak bu olaylar bitmez.
Neden oldu, bir daha olmaması için ne yapabilirim diyerek vicdan muhasebesi yapıp kendimizi sorgulamalıyız. İstemesek de gözlerimizden yaş akar ama acı olaylar salt ağlama duvarı değildir. “Olmuş bir kere elden ne gelir” diyerek olayı hemen kabullenmek de doğru değil. Bu, daha sonraki olaylarda gevşek davranmamıza neden olur.
Acı olay dediğimiz örneğin ölen kişinin ya da bizim kendimizin veya başkalarının bir hatası sonucu meydana gelir. Bu nedenle acı gözyaşı yerine suçluluk/pişmanlık hâkim olmalı. Allah durup dururken kimseye acı olaylar vermez. Ağlayıp zırlayacağımıza bundan sonra başımıza böyle acı olayların gelmemesi için daha dikkatli olacağımıza söz vermeliyiz.
Tabii ki zor olsa da en sonunda olayı kabulleneceğiz mecburen. Bu zor durumda tek yardımcımız zaman. Bütün acılar unutulur. Mesele unutmak değil bu acı olayların yeniden başımıza gelmemesi için ne yapabiliriz konusudur.