Vakit gece ise yalnızlığın itaatkâr askeriyim / Psikoloji / Milliyet Blog
Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

02 Şubat '07

 
Kategori
Psikoloji
 

Vakit gece ise yalnızlığın itaatkâr askeriyim

Vakit gece ise yalnızlığın itaatkâr askeriyim
 

Bazen yazmak için insan bir şeyler ihtiyaç duyuyor. İlham perilerine, yeni duyduğu hüzünlü şarkılara, bazen de garip ama cevapsız kalan mesajlara.

Gecenin bir vakti, kulağınıza çalınan hüzünlü bir melodi sizde de bir şeyler yazma hissi uyandırmıyor mu? Keşke bir kâğıt kalem olsa da bir şeyler yazsam dediğiniz anlar olmadı mı hiç?

Aya bakıp geceye olan aşkını anlatmak istemediniz mi hiç? Bir perde arkasından sevdiğinizin gözlerine bakıp isim vermeden sözlerle resmini çizmek, hiç mi duygularınız bu kadar içinize sığmaz hâle gelmedi.

Ben şu an o anları yaşıyorum. Kulaklarımda hiç duymadığım hüzünlü bir parçayı hayal ediyorum, sözlerimle onun gözlerini tarif etmek istiyorum, yalnızlığımı sözlerim ile paramparça etmek istiyorum. “Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsaydı yalnızlık olmazdı” diyen yazarın sözlerini anımsamadan yalnızlığımı tüm geceye yaymak istiyorum.

Sözlerime öyle bir tılsım katmalıyım ki yalnızlığım yok olmamalı, öyle bir tılsım olmalı ki herkesi etkisi altına almalı, okuyan, okumayan herkes yalnız kalmalı.

Yalnız olmasını istiyorum herkesin, herkesin aya bakmasını, buram buram soğuk yalnızlık kokmalı, yanmış ekmek gibi acı bir tat vermeli. Herkes yalnız kalmalı, canım bunu istiyor.

Ben ne kralım, ne şah, ne padişah. Ben bir çocuğum, yalnızlığını ayın güzelliğine âşık etmiş. Gündüzlerini yalan dolu bir kalabalıkta harcayan, geceleri yalnızlığın emrine amade olan. Vakit gece ise, ben erim, komutanım yalnızlık. Her şeye isyan eden bu adam, yalnızlık karşısında katıksız bir itaat gösteriyor. Savaş esiri aslında bu er.

Kaybettim kendi savaşımı, yalnızlığımın aşkı geceyi sevmekte, bende yalnızlığıma esir olmuşum, ellerimde kelepçeler, kımıldamadan ölümü bekleyen yalnızlığın askeriyim. Biz yasak bir aşk üçgenindeyiz. Ben, komutanım yalnızlık, gecenin güzel prensesi Ay.

Ben Ay’a ihtiyaç duyuyorum, benden kaçsa da her gece karşımda. Güneşin ısısı kelepçelerimi eritiyor her sabah. Kovalıyorum Ay’ı, aşkı. Kelepçelerim olmadan, yalnızlık üstüme çökmeden karşıma çıkmayı reddediyor aşkım. Gündüzün yalanları kopartıyor onu benden. Ben vakit gece ise yalnızlığın itaatkâr askeriyim.

 
Toplam blog
: 28
: 637
Kayıt tarihi
: 26.01.07
 
 

Adana'da lise öğrencisiyim, yazılarımı amatör olarak canım istediği günlerde yazıyorum. Genelde habe..