Vefa...

Mahzenden bozma,

Sızma ışıkları olan,

Yontulmamış taş örgülü,

Metruk mekânda diye

Başlayan şiirde…

Anlatmalımıydım canhıraş,

Sarılmaları, koklaşmaları?

Taziklere nazire yapan,

Islaklıkları en okkalısından…

Süslü, dolambaçlı ve uzun

Kelime dizeleri ile

Girmelimiydi namahreme?

Yıldız olurdu be…

Tam da yeri gelmişti.

Şöyle bir kondursaydı.

Yetmez esasında dedi…

Atmıştı çoktan tekmeyi,

Bak şuna yahu,

Haykırmıştı birde,

O dediğin şimdi,

Boza markası diye…

Bil ki;

Gelmelerim anlık değil!

İki dağı aralayıp,

Düzlüğe çıkan güneştendi.

Hükümleri veren,

Yansımasız çamurlu su,

Sakın sıçrarım deme!

Bil ki;

Çok çabuk gece olur.

Metruk yer zaten hep loş,

Sen bir sıçradın mı?

Loşlukta kalmaz.

Ödünç ışıklı,

Ay dışarıda kalır.

Bırak hadi git işine,

Kalsın o yansımaları sunan,

Yazar belki güneş olur,

Bu metruklük içinde

Bulunacak şehirde…

Bozasız, semtsiz,

Duyguyu…