Yağmur diner mi ?

İçimde çıkan fırtınayla beraber damlalar her bir yanıma savaş açarken yağmur diner mi ? Geçer mi bugünler unutur muyum seni ? Sensizliğin normal olduğu gecelerdeki gibi basit şeylere gülümsemeyi tekrar öğrenebilir miyim ? Seninle bu kadar gurur duyarken seni teslim edebilir miyim başkalarına ? Zamansız gelen şeyler ne çok böyle ? Sensizliğe alışmaya çalışmak seni anlatmakla mı başlamalı ? Yalnızım,çaresizim,öylece köşede en çok güvendiklerimden inandıklarımdan sıyrılmış bir şekilde başkasına ait olduğunu bile,bile belki demekten başka çözüm bulamayıp şarkılara ve beni hiç bırakmayan çayıma sığınmış şimdi bir yağmur yağsa her yer ıslansa içimdeki damlalar gibi onlarda yeryüzünü hırpalasa diyorum. Ben yanıyorum bu gece dün gibi, sensiz her an gibi. İstiyorum ki dünya yerinden oynasın, herkes yas tutsun biri ölmüş gibi, evren terk edilmiş gibi ağlamaya başlasın. Benim söylemediğim her cümle için herkes içindekileri akıtsın istiyorum. Sokaklar insan seli olsun istiyorum. Ve herkes aynı anda konuşmaya başlasın. Herkes konuşmaya başlasın ki ben kalbimi duymayayım. Koşmak istiyorum ya da yürümek durmadan ama hızlı, hızlı sokak köşelerinden bir, bir dönmek kafamı kaldırıp pencerelere baktıkça yıkık hayatlar görmek istiyorum. Mutlu insanlar çok fazla bana, herkes sevdiğinden eksik kalsın istiyorum. Ben hırpalamak istiyorum herkesi.O kadın, benim sahip olmadığıma sahip olmuş ona sarılıp ağlamak istiyorum. Kulağına fısıldamak istiyorum sana iyi baksın. Çok iyi baksın. Bensiz oluşunun anlamı olsun, sensizliğim değer bulsun. Yıllar sonra kalırsak yine baş başa yaklaşırsan bana dokunursam sana bugün gelsin aklıma. Akıtamadığım yaşlarım, yarın normalmiş gibi davranmak zorunda oluşum, yalnızlığım kalabalıklar içindeki yalnızlığım gelsin aklıma.