Yağmurlu bir İzmir, ıslak bir şiir.

İzmir alışkın bu yağmura.
Ben de alışkınım elbette. Çamurlu sokaklara. Günlerce bitmeyen yağmura.
Kaç şemsiye kırdım lodosunda.
Fare misali gittim işe, çantamda saç kurutma makinası. Kaç kere yüreğim ağzımda uyandım, aniden başlayan fırtınada. Selden, şimşekten korktum.
Yağmurda yürümeyi sevmedim, ıslanmayı ve üşümeyi hiç, haz etmedim gri renginden.

Ama bu aralar yağmuru, ıslanmayı. Acele etmeden yürümeyi. Kararan havadan sonra, aniden güneş açmasını,
Çizmemin içinde ayaklarımın üşümesini. Başımı arkaya atıp, yağmura yüzümü yıkamayı,
Pek sevdim yağmurda, rüzgarda, denizin gözlerine baka baka yürümeyi
Ya da mecburiyetten, nasıl mı ? Saat 11 gibi , köpeğimin yürüyüş gezmelerinde, ıslana ıslana alıştım da denebilir.
Yağmur da olsa , fırtına da olsa , çıkmak ister bizim şanslı. Bahçede öyle bir ağlar ki, çıkmaya vicdan yaparsınız..Saati gelince, yağmur bile olsa...Böylelikle alıştım yağmurun ıslak güzelliğine..
E büyümek bu olsa gerek. Bunun altına da bir şiir yakışır gibi geldi.

İzmir ağlıyor yine,

Hava kapalı , buzlu gri.

Oysa alenen düşünmedim bugün seni.

Uyandığımda başucumdaydı gözlerin.

Gece saçımdan öptü sesin.

Sana benzettim şu uçan kuşun gözlerini.

Her zamanki gibiydi hayalimde sesin.

Sen mi , düşündün beni.

Bu defa mıknatıs oldu özlemin.

Oysa hiç özlemedim, düşünmedim de seni.

Hatırıma gelmedi ellerinin sıcağı.

Kokunu, nefesini hiç anımsamadım.

Nedense bu gün ,

İzmir ağlarken.

Bu defa karla karışık.

Kar olmaz buralarda

Karlar ya yüreğinden,

Yada memleketinden senin..

Kanlı , karlı sulu sepkenim bu gün.

..................


Sevgililer gününüz kutlu olsun.