- Kategori
- Şiir
Yalnız insan

boynu
hep büküktür yalnızların,
solgun anılarını çıkarır
temcit pilavı misali.
ruhları hep alacakaranlık kırlardadır,
gözleri ufukta.
rahatsız etmeyen bir rüzgarla
saçları arkada.
kendi düğününü kendi yapar,
kendi ölümüne kendi ağlar,
gözyaşları gölüdür,
kendi yüzer gözyaşlarında.