Yalnız Kalan Kalp

Huzur terketmiş gitmiş beni çoktan.
Yokluğunu hissetmişim her gece.
Üşürüm yok sanki üstümde yorgan,
Sarılırım aklımdan geçen her heceye.

Uçurumdur benim için her nefes
Bir bülbülüm hayatım bir kafes.
Uzakta olduğum her an bana kodes.
Sen sen değilsin, artık sen de bana herkes.

Titrek bir mum ışığıdır ellerim.
Yollarını gözler gözlerim.
Sensin; emeğim, kederim, her şeyim.
Bırak beni, sensizliğin hiçliğini terkedeyim.

Yalnız insan öyle sanar ki; o her ağladığında,
Onunla ağlar gökyüzünden düşen her damla.
Belki yardımcı olur ona gecesini aydınlatmasında,
Ama tekrar yalnız kalacaktır gün aydığında.

Terketmek mi zor. terkedilmek mi?
Ölmek mi zor, öldürülmek mi?
İnsan terkettiğinde öldürür mü sevdiğini?
Yoksa terkedildiğinde ölür mü insan kendisi?

Ateş gibi yanıp kavrulurken bedenim,
Gözyaşlarım söndüremez kalp ateşimi.
Dışarısı soğuk, üşürüm ben titrerim.
Ellerin artık ısıtamaz içimdeki seni.

İnsan neden kaybeder sevdiğini?
Sevilmeyi mi sevmez, sevmeyi mi?
Kollarıyla sarmayı mı bilmez?
Yoksa hiç sarımak mı istemez?

Günler geçip giderken su gibi.
Ben unuturum su içmeyi.
Duvardaki saat durmak bilmez,
İçimdeki saat hiç ilerlemez.

Neden hayat hep böyle?
Neden bitmek bilmez acılar?
Her şey zor gelir bu bünyeye,
Ağlar içimdeki cansız kuklalar.

Bir çakmak çaksa içimde,
Tutuşur, yanar bütün bedenim.
Anlamam, tanımam kendimi de,
Yoksa o yanan ben miyim?

Hep acı olmaz değil mi?
Çocuklar koşacak, çiçekler açacak.
Yaralarım sarılacak değil mi?
Tekrar sevecek bu yürek birisini.