27 Kasım '14
- Kategori
- Deneme
Yalnızlık kanı
öyle işte
Yazamıyorum. Dilimden söylemek istediklerim, elimden yazmak istediklerim çıkmıyor. Tıkanıyorum. Ne bir şey söylemeye, ne de bir eyler yazmaya halim, takatim yok. Adeta tıkandım. Kilitlendim diğer bir deyişle. Duyamıyorum sanki. Algılayamıyorum denilenleri. Hissediyorum bir şeyler olduğunu ama dediğim gibi yapacak, diyecek hiçbir şey bulamıyorum. Demek istiyorum ama demeye çalıştığım zaman engel olunuyor. Bir şeyler engel oluyor adeta bana ''dur!'' '' sakın!'' der gibi. Neden diye soruyorum lakin herhangi bir cevap bulamıyorum. Onlarca, yüzlerce ''acaba'' var beynimde bulunan. Acabalar, kimler, nasıllar yiyip bitiriyor beni. Aslında bunların dışında en önemli olan, benim çok merak ettiğim bir soru var. ''Neden?''. Neden öyle, neden böyle, neden şöyle diye diye paranoyaklaşmaya, resmen delirmeye başladım. Öyle böyle değil, gerçekten kendimden uzaklaşmaya başladım. Kendimden çekinmeye, kendimden korkmaya başladım. Kısacası kendimden korunmaya ihtiyacım var.
- Toplam blog
- : 1
- : 139
- Kayıt tarihi
- : 27.11.14
Kendi çapında yalnız, kendi halinde, öf çekmekten başka bir şey bilmeyen, mutluluğa karşı bağışık..