- Kategori
- Gündelik Yaşam
Yangın tüpüm boş çıktı

Adam, kaputundan dumanlar çıkan otomobilinden inip, eline aldığı tüple, alev alan motoru bir hamlede söndürdü.
Yıllar önce izlediğin bu görüntü, beni çok etkilemişti. Otomobil aldığımda ilk işim bir de tüp edinmek olmuştur. Ben tüpü almakla yetinmedim, onu en kolay kullanabileceğim bir yere monte ettim. Artık tüpüm benim güvencemdi. O yanımda oldukça yolculuk bir başka güzelleşir, dinlediğim müziklerle renklenirdi.
Yangın tüpümü gözümün bebeği gibi koruyor, arada tozunu alıyor ve beyaz bantlı kırmızı yüzeyini parlatıyordum. Seyrek de olsa vanasını açarak küçük bir "tısss, sss.".. sesi aldığımda tüpümün yangına hazır olduğuna inanırdım.
Ufak tefek sıyrıklar atlatmama rağmen (iyi insana söylerim) tüpümü kullanacak ciddi bir sorun yaşamamıştım. Yine de "madem şansım yaver gidiyor, tüpe ihtiyaç kalmıyor, o halde bunu niçin taşıyorum " gibi bir duyguya da kapılmadım. Çünkü, güvence güvencedir. Onun varlığı bana moral veriyordu.
Geçenlerde İnegöl'e doğru seyrederken küçük bir virajı aldıktan sonra aman, ne göreyim: Bir vatandaş etekleri tutuşmuş emektar Anadol'unu eline geçirdiği ağaç dalları ile söndürmeye çalışıyor. Onun bu gayretleri işe yaramadığı gibi yangının daha da büyümesine neden oluyordu. Adam çaresizdi...
"Kime niyet, kime kısmet" diyerek tüpümü kucakladım... Çünkü onu bu günler için yanımda taşıyor, silip cilâlıyordum. Hiç vakit kaybetmeden, büyük bir gurur ve güvenle söndürme pozisyonu aldım. Çıkacak kıvılcımlardan sakınmak için yüzümü aksi yöne çevirerek vanayı açtım... Kulaklarıma, sonra da gözlerime inanamadım. Önce zayıf bir "tııısss sss ss " sesi geldi, söndürücü köpük, möpük yok... O anda ne durumda kaldığımın anlaşılması için olayı yaşamış olmak gerekir. (Beni anlamakta zorlanmayacağınızı tahmin ediyorum) Hemen toparlanıp oradan uzaklaştım....
Sizin anlayacağınız dostlar: Çok güvendiğimiz yangın tüpleri boş çıkabiliyor. Siz siz olunuz, tüpünüzle öğünmenin yanında, bazen de onu ciddi bir şekilde kotrol ediniz. Güvenli yolculuklar dilerim...