Yaşam öyküsü

Biz hepimiz yarım yaşadık umudu !

Yolculuk yavaş yavaş gurbete yaklaşırken; Umutlarımı tuhaf bir duygu kapladı. Anlamadığım bir his dalgası içinde karışık düşünceler içindeydim. Vedalardan hoşlanmayan bir huyum vardı. Nedense hoşça kal sözcükleri çok zor dökülürdü dudaklarımdan…

Gitmezdi gidemezdi. Terk edemezdi alışkanlıklarım.. Hiç kimseyi geride bırakamazdım. Bir dolu anıları bavul, bavul taşırdım yüreğimde. Her birinin ayrı bir değeri vardı. Oysa yaşam hep keskin terk ediş virajları ile dolu olmasına rağmen; hala ait olduğum yerlerin kırıntılarını içimde hissederdim. ‘’ Bitti ‘’ sözcüğü zor kabuklanan yaralarımı kanatırdı hemen…

İşte yıllar sonra soğuk bir akşamüstü ben köyümden asla ayrılmam dediğim ve terk ettikten sonra 44 yıl uğramadığım Lemos’da; doğduğum köyden, gurbete doğru yol alan yaşam öyküsü... Umut karelerimi tek tek gözümün önünden fotoğraflar şeklinde geçerken; hala yolculuk sersemliği diye adlandırdığım, aslında geçmiş anılarımı garip buruk bir sarsıntısını duyar gibiydim.. Zor geçmişti gurbette yaşam.. Ama yüreğimdeki anıların ayrılıklar kadar sarsıntılı olmadığı da bir gerçekti…

‘’ Lemos’lu Osman’ın oğlu Ahmet ‘’ yıllar boyunca bu lakabın kimin koyduğunu düşünmüşüm. Halbuki amcamın adı da Ahmet’ti dedemde küçük oğluna bu ismi vermişti.. Hala kulaklarımda Anneannemin gurbetdeki oğlu Şükrü dayıma özlemini hatırlıyorum… Anneannemin gözleri görmüyordu ömrünün son günleriydi ve hastaydı yatak da Annemi ara sıra karşısına alıp ‘’bak kızım diye başlayan feryadının içinde oğlu Şükrü den bahsediyordu.. Küçük yaşta oda köyünden ayrılıp gurbete gitmişti Anneannem oğlunun özlemiyle geçirmişti günlerini! Güzel duyguların olduğu kadar hasret acısı yıllarca bitmeyen bir acıya dönüşmüş; içinde fırtınalar yaşadığı tüm zamanları kapsayıp masumca sözlerin, bu denli öfke nöbetlerine dönüşebileceğini kim bilebilirdi ki. Küçücük dünyasında oğluna olan özlem duygusuna karışan acı ve sevgi kızgınlık ve kırgınlığı bunca sene nasılda taşımıştı yüreğinde. Yaşı ilerlese de, kalbini bunca acıya rağmen güçlü tutmasını bilmişti. İşte bu özelliğine de annem çok benzemişti…

Babam Annemi küçük yaşta çeşmeye su doldurmaya gittiği bir akşam vakti kaçırmıştı hiç unutmuyordu o günü hatırlıyor, anlatıyordu. Garip bir yaşam öyküsünde üç kız üç erkek çocukları dünyaya gelmiş, deyim yerinde ise çocuklarına saçlarını süpürge etmiş yaşamının son günlerini evlatlarının özlemiyle evinde geçirmiş.. Zaman, zaman annesiyle kendi aralarında konuştukları inşallah kaderin bana benzemez cümlelerinden yankılanan ve hala izleri silinmeyen tozlu anılara dönüştüğünü dün gibi anımsıyorum. Unutmak istediğim sandık sepet dolusu biriktirdiğim ne çok duygum var diye düşünürken; otobüsü kullanan şoför ’ün kalın ve genizden gelen sesiyle irkildim. Arkadaşlar yol asfaltlanıyor. Yan yoldan gidiyoruz. Yolumuz biraz uzayacak..

Olsun varsın uzasın. Hiç acelem yok. Herkes telaşlıyken bile ben hep sakinimdir. Hayat mı beni sindiriyor.. Ben mi hayatı özümlüyorum.. Garip bir durum bu.. Yaşamla sarmaş dolaş yaşıyorum işte.

‘’ Yaşamak güzel’’… Hayatın hakkını verecek kadar güzeldi. Saatlerce izlerdim annemi büyük bir hayranlıkla. Gözümü kırpmadan sohbetinin hiç bir karesini kaçırmadan.. Çocukluğumun belki de tek eğlencesiydi annemle haşır neşir olmak. Ara sıra yaz akşamlarında açık havada sohbet eder birlikte yemek yapardık.. Benim annem daha güzel diye övünürdüm. Hasret dolu yüreğinde depremler olurdu Annemin. Çoğu zaman yanında konuşacak birileri olmazdı. Konuşamazdı. Susardı. Gözyaşlarını içine, içine akıtmayı yalnızlık öğretmişti. İçi sular seller, dışı kurak bir yazdı. Bir türlü mutlu olamamıştı olmamıştı.. Olmayacaktı. Geceleri yaşlanmış ellerini havaya kaldırarak’’ Allah’ım ‘’diye başlayan ve tüm çocuklarıma hayırlısını ver diye devam eden dualarında hep bizler için huzur dilerdi…

Hele bayram günleri daha bir garip olurdu.. Bizler için bayramlar sevinçti… Güzellikti. Sevdiklerimizle birlikte olmak, el öpmek sevgi sözcükleri duymaktı. Annem için ise özlemdi. Kapısına mektup getirecek postacıyı beklemekti… Severdi ailenin bir arada olmasını, sohbetleri, kalabalık ailelere özlem duyardı.. Baba ve çocukları bayram yemeğinde olmalıydı.. Bayram sonrası yalnız kalmasıyla daha bir hüzünlenirdi.. Belki de bu yüzden yıllarca hiçbir özel günü olmamıştı. Hediye almasını ve vermesini severdi. Bunca yıl; çokluklarından uzak hasret içinde yaşamış... Yalnızlığını hatırlayıp arada bir yollara düşüp; İstanbul’a gelip çocuklarıyla oturmayı tercih etmişti.

Akıllı yavrum diyen sözleri içime bir nakış gibi işlemişti.

Annem çantasından küçük bir ayna çıkararak hızlıca yüzüne baktı. Yıllar hasret derken bayağı yorulduğunu fark etti.. Seksen yaşında ve yolun sonuna geldiğini birden irkilerek fark etti. Zaman nasılda geçiyordu. Her şey daha dün gibiydi. İlk torunu olduğunda Anneme haber vermiştim. Nasılda çok sevinmişti oysa yollar uzaktı gelmeyeceğini biliyordum. Hayatı boyunca annem hiçbir torununun doğumunda bulunamamıştı. Kızı ona hep unutmak istediği geçmişini hatırlatıyordu. Annemin ne Babama ne de ablama tahammülü vardı.. Annem yine de içi sızlayarak hep babama saygılı olmaya çalışırdı, yıllar geçtikçe kadınca duygularla babamı kırmamayı öğrenmişti. Hayat insana neler öğretmiyordu ki..

Annem, Annesini hatırladıkça ne kadarda annesine benzediğini düşünürdü.. Masum mavi rengi gözleri, beyaz omuzlarına dökülen saçları ve duru sesiyle; annesinin seksenli yaşlardaki halini anımsardı.

Annesinin sözlerini hatırladı birden.. Aman tanrım nasılda güzelsin der gibi.. Otuzlu yılların başında ne giyse yakışan.. Rahmetli anneannemin sözleri sanki bir yerlerde eridi gitti.
Gözleri yağmurla yarış yaparken, yine Annemin dönüş zamanı geldiğinde; çocuklarına son bir kez baktı. Vücudu gergin fakat kabulleniciydi. Veda’yı elleri değil gözleri yaptı. Arkasını dönüp yavaş yavaş onu bekleyen cenaze arabasına binerken; ağlamadı… ağlayamadı.. Anneciğim hem güzel hem akıllıydı. Nurlar içinde yat Annem…

Her anne çocuğunu dünyaya getirirken; kendi kaderinden bir damla koyarmış.. işte bu yüzden çocukları doğduğu zaman anneler ağlarmış.. Sakın ağlama rahat uyu sen Anneciğim.. HERKES HER ŞEYİ YARIM YAŞIYOR..YAŞAMAK ZORUNDA KALIYOR… Bizler güzel bir çocukluk yaşadık sayende Anne...

Yorgun Kalemim