- Kategori
- İstanbul
Yaşam

HAYATTA YAŞAYABİLMEK
Bu şehirde yaşamak istemiyorum.
Umutsuzluğa doğru yükselmiş binalar ve o kapıların ardına kilitlenmiş hayatlar. Egzoz dumanından çıkan ertelenmiş düşler. Bu şehirde yaşamak istemiyorum. Çünkü ben sevgimi burada buldum, burada kaybetti. Benliğimi benden aldı bu şehir. Bir hiç uğruna beni karanlığa gömdü, biliyordu ses çıkarmayacağımı Verdiği hükmü kabul edeceğimi...
Bir yerde, bir zamanda kimileri hayat bulurken, ben her geçen gün ölüyordum... Nedenim artık sebebim olmuştu.Bu şehirde yaşamak istemiyorum.Farklı olmak uğruna benliğini kaybetmiş insanlar, kaybettiği benliklerini arayanlar.Kalplerinde bir gram bile sevgiye sahip değilken, sevgim için ölürüm diyenler...
Artık dayanamıyorum bu yalanlara, birilerinin bunlara dur demesi lazım.Y apamıyorum...
Gücüm kalmadı yorgun kalbim dayanamıyor artık.Bu şehirde yaşamak istemiyorum. Bana hayat yok burada, nereye gitsem, nereye sığınsam bir kez daha anlıyorum Benim hayatımın çoktan bittiğini.Yaşıyorum evet, buna yaşamak denirse
Kalbim atıyor ama ruhum her geçen gün bir değer günkünden daha çok karanlığa gömülüyor.
Bir ışık arıyorum, ufak bir ışık bir neden, bu sonu olmayan sessizliğin bitmesi için ama yok...Ne bana hayat var bu şehirde, ne de içimde ufak bir ışık.Bu gece bir yolculuk var. Kaçışı yok bunun, ya içimdeki sonsuzluk son bulacak yada benliğim, ruhum her zamanki yaptığını yapıyor inat ediyor benimle bir ışığının olmadığını o karanlıktan asla çıkmayacağını söylüyor.O zaman bu siyah gecede tek bir yolcu var. O da benliğim...
Ağlamayın arkamdan gözyaşı dökmeyin. Bilin ki ben bu hayatta zaten ölmüştüm sizin içinde kendim içinde. Hayat beni silmişti yaşamdan ben sadece olması gerekeni yaptım hayatı yanıltamamak için... Şimdi sessiz ama huzurlu bir yolculuktayım. Eskiden anlattığınız masalardaki periler gibi özgür ve huzurlu.
Hiç bir şeye aldırmadan, ne olacak demeden yargılanmadan gidiyorum.
Arkamdan anılarımı sürüklercesine...
NESLİŞAH KESTANE