- Kategori
- Psikoloji
Dostluk
Yürüyorum sessiz sokaklarda
Gecenin soğuğu içime işlercesine,
İçimde kardeşliği ve barışı bulmak umuduyla yürüyorum.
Ağaçlar adını fısıldıyor bana
Gökyüzünün asi mavisi sanki gözlerinin rengini almış.
Rüzgar sözlerini haykırıyor kulağıma
''Yurda sulh cihanda sulh''diyor durmadan
Sanki karşımdasın ve benimlesin
Hiçbiryerde ve hiç kimsenin yanında olmadığım kadar benliğimi hissettim.
Varlığın bana güven veriyor.
Sözlerin ise zırh gibi sarıyor bedenimi
Bugüne kadar;
Öğretmenlermden, kitaplarımdan tanımaya çalıştım seni
Ama hiçbir satırdaki söz seni bu kadar anlamama yetmedi
''YURDA SULH CİHANDA SULH''diyip kendimi avutsamda birkez daha anlıyorum.
Barış dolu ve kardeş bir dünyada yaşamadığımızı
Dostluk kardeşlik neydi?
Anlamını bile yitirdik.
Bir toprak parçası için yeni doğmu bebeğimize kefen giydirmekmi?
Yoksa Mehmetimizin kanı yerde kurumadan yeni bir Mehmetimizi yitirmekmiydi?
Büyüdükçe daha çok mu kirleniyor Dünya?
Büyümek gelişmek değilmi?
Neden geriye gidiyoruz?
Toprak savaşına giriyoruz
Bu soruları herkes hergün kendine soruyor
Fakat cevap bulamıyor...
Biz istemedik bunları ama yaşıyoruz.
Karanlığa gömülen benliğimiz gibi
Dostluk ve kardeşliğimizde hergün bir diğer günkünden daha çok çıkmaza giriyor.
Keşke dünya eskiden anlattığınız masallardakiler gibi olsa ...
Yargılanmadan, çıkarsızca yaşasak
Tek derdimiz dostluk ve kardeşlik olsa...
Neslişah
- Toplam blog
- : 3
- : 512
- Kayıt tarihi
- : 16.01.08
Çalışmayı seviyorum. İş hayatında düzeni ve sistemi seven biriyim. Film izlemek ve yüzmek hobilerim ..