- Kategori
- İlişkiler
Yatağımın soğuk tarafı
Geçenlerde bir yazı okudum bir dergide. Kadınları en çok mutlu eden şeylerin arasında sevdiği biri tarafından okşanmak, tatlı yemenin üstündeydi. Eee bu ara ben hem tatlı yemiyorum hem de okşanmıyorum. Mutlaka yerine bir şey koymam lazım diye düşündüm. Şartlanmışız ya illa bir şeye odaklı yaşayacağız. Çok sevdiğim bir doktor arkadaşım bana “beyin vazgeçmesi gereken şeylerin yerine aynı oranda sakıncalı başka bir şey koyar” demişti. Mesela sigarayı bırakınca “yerine kereviz sapı ye” demiyor beyin, sizi direk aynı oranda zararlı çikolata yada abur cubura yönlendiriyor. Bunları düşününce durumumda bir gariplik olduğunu fark ettim. Hayatımda hem aşk yok, hem yemek yok ama ben yine de çok mutluyum. Erkek yok huzur var derim zaten her zaman da yemeksiz mutluluk olmaz da derdim. Dondurmasız, çikolatasız bir hayat düşünülemezdi bile. İşin ilginç tarafı gideyim alış veriş yapayım da kendimi mutlu edeyim diyecek durumda da değilim. Sabahları gözümü açar açmaz kedi köpek pisliği temizliyorum, 2 hayvanat yeni mobilyalarımı yedi ama benim umurumda değil. Hani evlat olsa çekilmez derler ya işte evdeki köpek aynı o model. Laf dinlemeyen bir hiper aktif ama ben ona tapıyorum. Başkasının olsa 5.dakika atarım camdan aşağı. İşim bir sıkıcı ki anlatamam. Utanmasam gazeteyi açıp çengel bulmaca çözücem yada örgü falan örücem ama ayıp olur diyorum. Hayatımda ilk defa 18.01 itibarı ile asansördeyim. Kızım sömestr tatilinde sevgilisiyle kavga edeceği tuttu koltukla bütünleşmiş durumda. Koltuktan kalktığı zamanlarda da evin içinde süpürgesine binip dolaşıyor. Tüm bunları birleştirince benim bir sosyopat’a dönüşmem lazım ama hayır…tam tersi tam bir huzur abidesi modeliyim.
Dün gece sabaha karşı uyandım ve yatağın sağından sol taraftaki serin yastığa geçtim. ( Çocukluğumdan beri sıcakta uyuyamam ve gece arada uyanır sıcak yastığı ters çeviririm.) Bir anda fark ettim ki bu beni çok mutlu etti çünkü yan yastığa geçme lüksüm var. Yastığımı yorganımı yanımdakinden kurtarmak için çekiştirmiyorum, elini kolunu bacağını itiştirmiyorum. Horlarmıyım, fosurdarmıyım düşüncem hiç yok. Yatağın soğuk tarafı da, sağıda, solu da , çaprazı da bana ait. Akşam eve gelince ister yiyorum istemezsem yemiyorum. Geç geldim, bu akşam yokum, şuradayım, buraya gittim, şu saatte geliyorum, yetiştim, yetişemedim diye bir derdim hiç yok. Anası gelmiş, arkadaşı şunu demiş, çocuğuyla kavga etmiş, işi bozulmuş, hastalanmış diye canımı sıkacağım, akla zarar konular artık bana çok uzak. Mümkünse de uzak kalalım. Suratı düştü, sıkıldı mı, yemek yedimi, çok mu içti, neye sinirlendi, kaçta geldi gibi üstüme vazife olmayan gereksiz detaylardan o kadar sıkılmışım ki kızımı sevgilisiyle bu konularda tartışırken bile duysam kapıyı açıp atıyorum kendimi dışarı. Oh be! diyorum ben atlattım bunları. O benden çok daha akıllı kapayıveriyor telefonu çocuğun yüzüne sinirlenince. Ben derdimi anlatana kadar yaşlanırdım.
Alış verişe gittiğimde sadece kendime harcadığım için ayın ortasında ağlamıyorum. Nedense kendime bir şey aldığımda sevgilime de 2 şey alma eğilimim vardı. Umarım onu da atlatmışımdır. Kırmızı rujumu sadece kendim için sürüyorum. Pek beğenir oldum kendimi bu aralar. Özgür ruhumun ışıltısı yüzüme vurdu sanırım. Planlar yapıyorum, İstanbul içi ve dışı tüm programlar benim. En sevdiklerimle, benim için ayrıcalıklı olanlarla birlikte yapıyorum o planları . Sevgili’nin yerine konmak gibi ağır bir misyon edindiler ama olsun. Nazımız geçer birbirimize.
Birini değil kendimi eğlendirip gezdiriyorum. En sevdiğim şey için kitap okumak için vakit bulamaz olmuştum koşuşturmaktan, başkalarını eğlemekten. Artık yataktan çıkmayıp tüm gün yatakta kitap okuma lüksüne sahibim. Meyhanelerde klarnet ve keman eşliğinde müzik dinlemekten içim şişmiş. Eve kuyruklu piyano alasım var. Ay benim üstümde nasıl bir ağırlık varmışta anlamamışım ben. Ne kadar üzmüşler, ne kadar kızdırmışlar ne kadar hayal kırıklığı yaşatmışlar ki kendimden vazgeçiyormuşum nerdeyse. Ne büyük rahatlıkmış payesiz başa padişah olmak. Bu adamlar olmayınca ben ne tatlı, ne hoş, ne, ne komik, ne eğlenceli, ne keyifli bir kadınmışım. Vallahi çok sevdim ben yatağımın bu soğuk tarafını.
- Toplam blog
- : 34
- : 1744
- Kayıt tarihi
- : 03.10.13
45 yaşını aşmış, yetişkin bir kızı olan, çalışan bekar bir anneyim. Hayatın esprili, güzel ve ren..