- Kategori
- Deneme
Yeni hayat için ilk adımlar ve belirsizlik
Aklımda dolana yüzelrce soruya rağmen yürümek istediğim bu yolun başında duruyorum şimdi.Yıllarca yaşanan kabus gibi, bir hiç için sarf edilen yıllar arkamdan bakıyor. Aslında arkamdamılar bilinmez. Değersizlik, mutsuzluk ve sevgisizlik ile geçen onca yıl. Adım atmak ileriye, umut. Bir o kadar da bilinmezlik. Tek olmayacağım bu yolda. Umut dolu,sevgi dolu iki minik kalp de yoldaşım, candaşım, sırdaşım olacak benim ile. Durgunluğum bundan. Soru işaretlerim bundan.
Ben BAŞARACAĞIM. Kendi ayaklarım üzerinde duracağım. Kendi hayatımın efendisi olacağım. Saracağım kalbimin can kırıklıklarını teker teker ve inşaa edeceğim yeniden kendime güvenimi ve değersizlik muamelesi gören benliğimi yeniden bağlayacağım hayata. Ruhum yine can bulacak ve kendim ile gurur duyacağım günlerim çok olacak. Ama, işte ama. Tek düşüncem iki küçük kalp. Verebilecek miyim onlara güzel bir hayat. Yaşadıkları bu rahat hayatı sağlayabilecekmiyim yeniden. Kalbimdeki kocaman, bitip tükenmeyen sevgim hep saracak onları, hep kollayacak, koruyacak. Peki bu yetecek mi onlara. Rahat bir yaşamları olacak mı benim ile çıkacakları bu yeni yolculukta. Şimdi topluyorum eşyalarımı bir bir ve hayallerimi çekip çıkarıyorum beynimin en ücra köşelerinden tek tek. Ve yok etmeye çalışıyorum o değersizliğini hissettiğim, acı çığlıklarımla dolu suskun yıllarımı. Yok etmek mümkün mü öyle bir anda. Ya da yok olabilecekler mi iz bırakmadan. Cevabı belli. İçimde kanayan yara hep kalacak, hep kanayacak. Açılan yara o kadar derin ki. Ama sarmayı bileceğim yaralarımı ve yaşamayı hissedeceğim yeniden. Filizlenecek yeniden yaşam sevincim.
Zaman geçip gidiyor hızla. Eskisi gibi de değilim artık. Yılların yorgunluğu çökmüş içime. Yaşım geçmiş, çizgilerim gelip konmuş yüzüme. Olsun, seviyorum ben yine de yaşamı. Hayat yaşamaya değer. Hele de kalbinizde sizi ısıtacak sevgi yumağı varsa. Şimdi geçmişime dair ne varsa burakmalıyım bu evde. Mehtaplı gecelerde terasında kitap okuduğum, kahvemi yudumladığım, tek kaçış köşemi de bırakmalıyım. Mehtaplı gecelerim daha çok olacak. Ama bana ait, kimselerden kaçmadığım, korkmadığım, yaşam, huzur bulduğum köşelerim olacak.
Ruhuma iyi gelen insanlar olacak hayatımda. Hayatımı paylaşmak istediklerim yoldaşım olacak. Zorunlu , zorla hayatıma giren insanlar olmayacak yaşamımda. İstemediğim kimseye katlanmak zorunda kalmayacağım. Ve istemediğim hiçbirşeyi yapmayacağım.
Zorla sohbetlerim, zorla gülüşlerim, zorla sevişlerim sevişmelerim olmayacak. Kısacası zorla hayatımı paylaşmayacağım kimseyle. Nefretim ve kırgınlığım öylesine büyük ki bazı insanlara, en çok da onları hayatımdan çıkaracağım için seviniyorum.
- Toplam blog
- : 61
- : 486
- Kayıt tarihi
- : 16.02.10
Yazmak, ekmek gibi su gibi.... Ruhumun nefes alması gibi.... Hayatı tanıyabildiğim, kavrayabildiğ..