- Kategori
- Ben Bildiriyorum
Yeniden, yine bir ben…
Öyle çok gel - gitlerim oluyor ki ruhumda bugünlerde, ben bile kendimi tanıyamaz olmaya başladım.
Az önce güldüğüm bir şeye, iki dakika sonra hıçkıra hıçkıra ağlarken buluyorum kendimi.
Dinlerken keyif aldığım şarkı çalınca radyoda, üzerime bir hüzün çöküyor frekans değiştiriyorum.
Eve giderken akşamları, uzun uzun yürüdüğüm yolda, ’’ kendimi tazeleyip eve gideyim, bu acayiplikle evdekilere de sıkıntı verdiğimi biliyorum ve onlar benim bu halime neden tahammül etmek zorunda olsunlar ki ‘’ diye toparlanmaya gayret ediyorum, iyiyim diyorum.Yürüyorum yürüyorum ve yürüdükçe açılıyorum sanki.Eve varıyorum kapıda gördüğüm annem veya kız kardeşimin ardından yine yüreğime az önce sokakta bıraktığını sandığım yalnızlığım çöküveriyor.
Kızıyorum kendime çok kızıyorum.
Az önce yalnızdın şimdi ise değilsin daha iyi olman gerekmez mi diyorum.
Güzel gülüşleriyle ‘’hoş geldin’’ sözcükleriyle seni karşılayan insanların suçu ne ki, sana ve senin bu sevimsiz tavırlarına katlansınlar diyorum.
Üstelik bu yaşadıklarında onların hiç ama hiç kabahati yok, aksine sana destek olmak adına, yalnızlığını ve sıkıntını unutmak adına her türlü sevgileriyle karşında duruyorlar.
Sen, sen ne yapıyorsun?? Ya da ne yaptığını sanıyorsun???
Aslında sana da öfkelenmemek lazım galiba, çünkü sende ne yaptığını bilmiyorsun…
Düşünüyorum çoğu zaman ve varlıklarına şükür ediyorum ailemin.Ama en çokta onları yıpratıyor sanki kendi gel-gitlerim.
Aşılacağına inanıyorum bir süre sonra bendeki bu hallerin, ama zaman, ya benden bir şeyler götürmekte aşılacak süreyi beklemeyip daha erkenci davranırsa diyorum???
Psikologluk oldum galiba:)
Ya da sadece yaralııı!!!!
- Toplam blog
- : 205
- : 4593
- Kayıt tarihi
- : 11.11.06
86nın bir kış günü doğmuşum, belki de ondadır kışı çok sevişim .Hayatın gerçeklerini görüp nefret..