Yıllar yılı bitip tükenmeyen

"oysa ölünecek bir sey yokmus gidince sen yasanacak bir sey olmadigi kadar"

Avuçlarındaydı poyraza karşı yürüdüğümüz Ege’nin sahili.

Yüzü asık,

Vakur bakışlı,

Buğu üzerine resim yapılan Şubat’tı,

Ben ellerine düşmüştüm .

Islak yatağımda kabaran bir yalnızlık adın şimdi,

Ve yakında bir eşya gibi duruyor senin varlığın.

Hüznüm ayrılıkla besleniyor,

Seni özleyerek yaşlanmak ne acı!

Yeter demek yetmiyor bazen.

İçimdeki ses ağlarken,

Bir sana,

Sonra sona çarpıyorum.

Sensizlik bir ölüm,

Toprağımda üstümü örten karanfillerin.

Ölüyor,ölüyor, ölüyorum,

Bitmiyor bu yaşamak dediğin.

Yemek seçmem, kızartmayla köfteyi tokken bile yerim. Çaysız ölürüm; migrenim tutar. Ya çoktur bir..