Yolda

Köşeme çekilmeyi düşünüyordum. Zaten yıllardır dişe dokunur birşey yapmamıştım sanırım. Bildik sularda bildik insanlarla yol alıyorduk. Küçük, güvenli ortamlarda büyüyüp geliştik. Şimdiki çalışma ortamım da benzer olunca bir şey yapmalı diye düşündüm. Öğrencilerimin saf, masum hallerine baktım. Neler yitirdik büyürken? Aslında onlarla neler neler yapmak isterdim... O masumiyeti, keşfeden çocuğu yeniden kendimde yaratabilir miydim?

Neden olmasın? Hala keşfedecek şeyler var. İnsan büyürken birşeyler kaybediyor. Dünya da öyle. O halde neden dünya adına keşfedecek, uğraşacak şeyler olmasın? Gamsız çocukluk ne güzeldi. Doğacak çocukların da da hayata güzel başlangıçlar yapması için uğraşmaya değer...