- Kategori
- Blog
Yolun ışıkla dolsun Mamutistanlı Celal Ağbi...
Kendi çiziminde Sevgili Mustafa Mumcu ile birlikte...
Milliyet Blog’ta uzaktan da olsa, henüz birçok kişinin yüzünü görmemiş, sesini duymamış olsam da çok yakın gördüğüm, aynı duyguları paylaştığıma inandığım değerli arkadaşlıklar kurdum.
“Mamutistanlı” Celalettin Avus bu kişilerden biriydi. Ben onu hep “Mamut” olarak hatırladım, bildim.
Bu sabah Blog’ta çok geç gördüğüm ve kesinlikle ilk okuduğumda inanamadığım veya yakıştıramadığım Mamut’un dünyamızdan göç eylediği haberi karşısında büyük bir şok yaşadım.
Bu yazıyı yazmadan önce her tarafı didik didik ettim ki bu bir şaka; çizdiği karikatürlerden birine konu olmuş olsun diye…
Ama değildi…
2009 Kasım ayında Gülname’nin davetiyle katıldığım TRT1’deki Yaşarken programından esinlenerek benim için çizdiği karikatürün değeri şimdi biraz daha anlam kazandı.
Bu sabah facebook’ta Frank Sinatra’dan My Way’i dinlerken içimi tuhaf bir duygu kaplamıştı. Bunu nereye yoracağıma bir türlü karar veremiyordum. Demek ki Celal Ağbinin yolculuğu ile ilgili haberi okumadan önce evrenin bana gönderdiği küçük bir mesajdı.
O zaman Celal Ağbi’nin artık bulunduğu yola eşlik etmesi için O’na gönderiyorum.
Celal Ağbi, gittiğin yerde de mutlaka bir gün karşılaşacağız.
Işıkla kal…
http://video.google.com/videoplay?docid=-6426242044766176794#
Benim Yolum...
ve artık sonum çok yakın...
son perdeyle yüzleşmeye hazırım.
dostlarım, açık konuşacağım!
kati durumumu açıklamalıyım.
hayatı dolu dolu yaşadım...
her anayolu baştan sona dolaştım...
ve dahası, çok daha fazlası,
hepsini keyfimce yaptım!
pişmanlık mı? var elbette biraz...
ama sözü edilmeyecek kadar az!
hep yapmam gerekeni yaptım...
ve hepsine istisna olarak baktım.
planladım her dersini hayatın,
ve yolumdaki her dikkatli adımı.
ve dahası, çok daha fazlası...
ben hepsini keyfimce yaptım!
evet, oldu bazı zamanlar...
eminim hatırlayacaksınız!
çiğneyebileceğimden fazlasını,
umarsızca ısırmıştım!
ama bütün bunların yanında,
bir an bile şüphe duyduğumda...
hemen yuttum o lokmayı,
ve tükürüverdim dışarı!
yüzleştim tümüyle,
ve hep bastı ayaklarım yere...
hepsini yaptım keyfimce!
sevdim, güldüm, ağladım...
kaybetmekten payımı fazlasıyla aldım!
ve şimdi... yatışırken göz yaşlarım,
hepsini gülümseyerek hatırlarım!
düşündüm de bütün bu yaptıklarım...
utanç duymadan anlatılır mı?
utanç mı? hayır, hayır, bu ben değilim!
ben hepsini keyfince yapanım...
http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=my%20way
- Toplam blog
- : 2033
- : 1268
- Kayıt tarihi
- : 09.06.06
"Keyif verici bir yalnızlık" olarak gördüğüm yazma serüvenimin en önemli merkezlerinden bir tanes..