Zafer bayramında düşündüklerim

Onlar bir şafak vakti evlerinden ayrılıp koşa koşa gittiler. Her biri bir Kızılırmak, Yeşilırmak, Dicle, Fırat gibi coşa coşa gittiler… Cepheden cepheye destan yazıp destan derlediler. Gidiş o gidişti, kendilerinin yerine zafer gönderdiler. O günden beri geride dilden dile anlatılan destanları kaldı. Adına şehid yavrusu dedikleri yetim aslanları kaldı.

xxx

Hatça nine ölünceye dek anlatırdı. Anlatırken biraz mahcup olur biraz da utanırdı.

Daha elimin kınası bile solmamıştı derdi. Dün gitmiş gibi yavuklusunun yolunu gözlerdi.

Bir sabah vakti gitti herifim, gözüm ardımda kalır diye ardına bile bakmadan.

Ben solmasın diye duramam bugüne değin elime kına yakmadan.

Ali emmi babasını hayal meyal hatırladığını söylerdi. O an hüzne dalar sevincini ikiye bölerdi.

Bir sabah çamurdan oyuncağımla oynarken ben alnımdan öpen dudağı gördüm. Sonra birden bire yanımdan uzaklaşıp giden o dağı gördüm.

Bilmiyorum neydi kimdi bu adam. Babammış öğrendim sonradan.

Bana ondan son hatıra o öpücük kaldı. Gözlerimde canlanan o tatlı gülücük kaldı.

xxx

Vatan sevdası uğruna kiminin oğlu, kiminin kocası, kiminin babası gitmişti. Bir daha dönemeyip geri cephelerde yitmişti.

Dönenlerin de ya gözleri görmüyor ya ayağı topaldı. İşte bu zafer onlardan bize hediye kaldı.

Göz bu ya sevdiğini ayrıldığı yerde arardı. Ne zaman cepheden söz edilse Hatça nineler, Ali emmiler yıldızların kaydığı yöne dalardı.

Kimi Urfa’dan, kimi Sivas’tan kimi Samsundan kimi Maraş’tandı. Çoğu da daha çocuk denilecek yaştandı.

Emsalleri oyuna giderken onlar savaşa gittiler. Ötelerden bir müjde almışçasına ölüme koşa koşa gittiler.

Her birinin dilinde bir memleket türküsü, dere, tepe, dağ… aştılar. İsimlerini bile bilmedikleri cephelerde savaşarak bayraklaştılar.

xxx

Bir tek isimleri vardı, o da Mehmet’ti. Nereden geldiler, kimdiler, önemli değildi.

İman vardı yüreklerinde, güç vardı bileklerinde önlerinde düşmanlar eğildi. Belki bunun için hepsine birden Mehmetçik denildi.

İşte onlar bu fani âlemden böylece göçtüler. Kayıtlara baba adı Âdem, anne adı Havva olarak geçtiler.

Onların kanından aldı rengini al bayrağımız. Onun için bize böyle yüce görünüyor bu vatan toprağımız.

Ey Mehmetçik 30 Ağustoslar bayram bana. 86 yıl sonra bile bütün bir insanlık hayran sana.

Alınmasın diye bu vatandan zerre kadar toprak, kopmasın diye bir karış. Dün başlattığın yerden, bugün de devam ediyor o mukaddes yarış.

Bugün bayram seni hatırladım da, o hatıralar canlandı yine yâdımda.

Kocatepe’de seni seyrediyorum, Anafartalar’da kartallaşıyorum. Çanakkale’ye yürürken son kez anamla helâlleşiyorum.

Sizden kaldı bu vatan bize. Hakkınızı helal edin diyoruz. İğri büğrü de olsa endişe etmeyin yolunuzdan yürüyoruz.

xxx

Bütün milletimizin 30 Ağustos Zafer Bayramınızı kutluyor, birlik ve beraberlik içerisinde aynı coşku ve heyecanla daha nice yıllara ulaşmamızı diliyorum.