- Kategori
- Deneme
Zaman

Çözüm olmaktan kaçarcasına yaklaşıyor bedenime. Ruhuma işliyor her bir saniyesi, ölümü özlercesine. Sanki daha önce ölmüş gibi, bilirmiş gibi ne olduğunu; sorgulu sualli yarışa girmiş akreple yelkovan.
Akreple balık... Balıkla yengeç... Yengeç ve deniz... Denizi özledim. Boğulmaktan son anda kaçarcasına hırpalanmış bir bütünün son parçasına gelmişken, teker teker topluyordu bedenim kendini. Merak ettiğimse: ruhunu kendine sığdırabilir mi?!
Akıl baştan ayrılmış, dostlarsa yolundan. Hangi birinin elinden tutmaya çalışmışım ki şimdiye kadar hepsi yitirmiş beni. Elimde avucumda kalan bir 'ben' yeter de artar zaten.
Sonu görmeye meraklı bir düşüm var benim. Tek bir tane kalmışken, sımsıkı tutsam mı, bırakıp onsuz, bomboş kalsam mı diye mukayese ediyor geceler.
Geceler...
'Unutulmuş bir dinin, ebedi misyoneridir kendi gövdesinin içinde.'(alıntı) Gece damarlarımdaki bir çatlak, kanım apansız bir sızıntı. Artık ne olduğumu biliyorum. Ben, o kanın içinde olmaya çalışan en zararsız maddeyim belki de.
Yorgunluk...
Bırak da yakamı nefes alayım özgürce.