- Kategori
- Gündelik Yaşam
Zormuş bir sanatçının dostu, sevgilisi olmak!...
Yazdıkça insan bir şeyler, hafiften kendini bir şey sanmaya başlıyor, önce kendi kendime yazıyorum kime ne tarzında olsa da, sonrasında, elde değil, tavırlar, beklentiler değişiyor…
Karşıdan bakıp da, en sinir olduğumuz insanlara benzeyebiliyoruz, farkında olmadan…
Bir ahkam, bir eda…
Aaa, o konu mu, yazmıştım ay ben geçenlerde bloğumda, okumadın mı yoksa?
Beynimizin bir tarafı otur oturduğun yerde derken, bir tarafı şahlan ey atım diyor, bir taraftan kendi döngümüzde olduğumuzu biliyoruz, diğer taraftan umut fakirin ekmeğidir neden olmasın!...
Hem de, pozitif düşün, pozitif olsun yaşadıkların!
Kız kardeşime diyorum ki, son yazım Milliyet İnternet Cumartesi’de çıktı, eee diyor ne oldu ki, para kazandın mı bu işten, onu söyle!
Offf… Karışıyor akıllar…
Ama yaaaa… Neredeyse “sanatçı” sınıfına koymaya başlamıştım ben beni…
Git-geller, üzme kızım kendini, büyütüyor bir anlamda seni…
Yazarken keyif alıyor musun?
Evettttt!...
Eeee… Madem devam et!
Ödeyemezsem yakında elektrikler kesilecek…
Hadi geçtik tüm bunları, bir de böyle bir durum var, okuyucu istemez okuduğu kişinin sıkıntılarını duymayı!
Hani, yazarım ya ben, okuyucuma da halel gelsin istemem!... (Kendi kendiyle alay eden bir insanın garip gülümsemesi var şu an yüzümde, hani bir gözüm gülüyor da diğeri ısrar ediyor ille de ağlayacağım diye…)
Kankam Hakan’la bu gece sohbet ederken, birisinden dem vurdum, sanki biraz da gücenmiştim bana yazdıklarından, bir baksana şekerim, ben mi yanlış anladım dedim…
Dediğine göre, erkek gözüyle, ama canım sende sorduğun soruyla sanki biraz da suçlamışsın dedi.
Ay, ama o değildi ki amacım dememe fırsat kalmadan, biliyorum niyetini ama tanımayan bir insan, hele ki erkekse eğer, suçlandığını düşünmüştür dedi!...
Ah… Buraya kadar her şey tamam, ama okudum, pek de güzel yazmış adam dedi, henüz ben yanlış anlaşılmamı hazmedememişken, üstelik de yiyelim diye yemek hazırlıyorken…
Breh breh!...
Sen, yani ben, bunca tecrübe yaşa, bunca eğitimler al, bunca egolardan arınma programları uygula, yine de kalk bozul adama, hak verdi diye de kankana!
Okudum dedi bak bu yazısını, oku bak sende, beğendim hakikaten de…
Ben diyeyim on dakika, siz deyin yirmi, iyi ki dokunmadı birileri, kemirgenlerin istilasında içlerimde bir yerler, cebelleşmekte mantığım ve duygularım, ellerim doğrarken patatesleri, sucukları…
Dur kızım, bu ne hiddet bu celal, derdin kendinle, vesile olanların suçu ne!
Bir kez daha sordum, okudun mu öbür yazılarını diye, bir iki tanesini dedi, beğendin mi, ah evet güzellerdi…
Değildi deseydi, Hakan benim için bitmişti! (Yok, tabii ki bu espri, Hakan’a haksızlık hiçbir şekilde edilemez ki!)…
Normale döndüğümde, siz deyin on dakika, ben diyeyim yirmi, eğer deseydin sonraki yazısını adamın beğenmedim, vallaha da inanmazdım bir daha sana!
Fotoğraf sanatçısı adam, gözlemlememesi mümkün değil, yüzümde, gözümdeki değişimleri…
Ay, aman…
Tut ki, şarkıcı falan olsam!
Seyrederken, dinlerken, üstelik de bunca yaşa gelip, bunca yaşamı çözdüğümü düşünürken, ola ki desen ay bu kişinin sesi de, şovu da güzel, ayyy göğsüme saplanırdı demek ki ince ince hançerler…
Bunca yaşa, bunca ego bağımsızlığına adanan eğitimler sonucunda, yaşıyorsam, ben diyeyim on, siz deyin yirmi dakikalık alınganlık, sanatçı kimliği ile dolananları da bir düşünmek lazım!
Üstelik para ile de ölçülen bir değerleri varken, ki, bu da görecelidir, sanat=para denilemez, ama…
Ay ayol ben şu kadarcık halimle bunları yaşamışsam, buuu kadar olanlar ne yapsınlar?
Onların yanındaki dostları, sevgilileri, yazık ay onlara, bıyık-sakal muhabbeti!
Doğruyu söyleseler bir, söylemeseler iki türlü!
Gülgün Karaoğlu
Temmuz,03/08
- Toplam blog
- : 1269
- : 1343
- Kayıt tarihi
- : 18.09.07
İzmir, 1963 doğumluyum. Dokuz Eylül Üniversitesi İngilizce bölümü mezunuyum ve özel bir şirkette ..