Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

26 Temmuz '11

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
1166
 

''Bir garip yolcuyum hayat yolunda!''

‘’Rengârenk kategorisi yazarından’’

Yazarın başlama notu: Gerçek bir yaşam hikâyesinden, acılı bir kadının anlattıklarından kurgulanmış bir öyküdür. Adı bende saklı…….teyzeye ve tüm isimsiz kadınlara ithafımdır.

Kadın olmak var ya!

Ortalık bir anda sessizleşir. Herkesin aynı anda sustuğu bir andır.

-Ne oldu? Der biri.

-Yine bir yerlerde, bir kız doğdu. Diye cevap verir içlerinden birisi.

-Niye? Diye sorar bir diğeri.

-Bir kız doğduğunda, dağ-taş ağlar. Diye cevap verir bir başkası.

-Niye ağlar? Diye sorar yine bir diğeri.

-Neden olacak, kadın kısmı çile çekmek için dünyaya gelir de ondan! Der yine içlerin biri.

-Ondandır, dağ-taş inler, ağlar, ağıt yakar, ortalık sessizleşir!

‘’İşte bu sözlerdir, yavrularım, benim hayat hikâyemi yansıtan. Büyük ihtimal dağlar, taşlar ağlamıştır ben doğduğumda, diğer kızlar doğduğunda da ağladıkları gibi. Hem de için için kan ağlamışlardır kesin. Ben de talih nerede? Hiç tanışmadım ki! ‘’

Bu sözlerle, anlatmaya başlayan kadın; uzunca bir zamandır, bembeyaz tülbendinin altından ak saçlarının asaleti yansıyan ve yere doğru eğdiği başını kaldırdı. Gözlerinde hüznün derin izleri okunuyordu. Belli ki, nurlu yüzündeki geçmiş yılların izleri, acı ile oluşmuştu. Sesi titriyordu konuşmaya başladığında. Herkes nefesini tuttu ve pür dikkat dinlemeye başladı.

‘’Bilseniz, neler yaşadığımı! Anlatsam, anlatabilsem her yaşadığımı, ciltler dolusu roman olur.

12 yaşında, babam ilkokulu bitirince tarlaya tabana saldı beni abimle birlikte. Hayvanları otlağa götürmekte cabası. Meğer taa o zamanlar yazılmış acı kaderim. Ne ben bilebildim ne de ailem.

Yan evde, kapı komşumuzdu Mehmet abi. Arada sırada abimle tarlada çalışırken yanımıza gelir, yanımızda oturur, abimle sohbet ederlerdi. Dereden tepeden konuşurlar, kâh gülerler kâh didişirlerdi. Bense daha çocukluktan, ergenliğe geçme aşamasında; dağlardaki özgür açan kır çiçeklerini toplar, saçlarıma taç yapardım. Koşardım koyunların ardından eteklerim uçuşa uçuşa.

Günlerden bir gün, köy meydanında bir kalabalık, davul zurna çalmakta. Bir gümbürtü, sormayın gitsin, gırla. Meğer Mehmet abi askere uğurlanmakta imiş. Herkesle vedalaştı. Yanıma geldiğinde, usulca bir veda öpücüğü kondurdu yanağıma, kör olasıca. Sandım ki masumca.

Günler ayları, aylar yılları kovaladı. Hani o asker uğurlaması var ya! Üzerinden tam koskoca üç yıl geçti. Ben artık 15 yaşında bir genç kız. Hala çocuk ruhumla dağlarda koşmakta.

Mehmet abi askerden döndü. Köy halkı’’ aman sağ salim döndü’’ diyerekten pek bi sevindiler.

Bir gün, biz yine abimle birlikte tarlada çalışırken; doru atın üzerine kurum kurum kurulmuş, sırtında mavzeri ile yanımıza geldi. Abimi yanına çağırdı sert bir ses tonuyla. Abim yanına gittiğinde tartıştılar, bağırıştılar ve itişmeye başladılar. Abim atın ayaklarının altına düştü. Hemen yanına koşmaya başladım ki, ne olduğunu anlayamadan kendimi atın üzerinde buldum. Kolumdan tuttuğu gibi atının üzerine çekivermişti. Yumruklar attım, atı tekmeledim, çığlıklar atarken ağzımı kapattı koca elleriyle. Dörtnala sürdü atı. Gittik uzun süre, nereye gittiğimizi bilmeden. Dağların ortasında, orman içinde bir eve geldik. Yolu belli değil, izi belli değil. Beni hışımla içeri ittirdi.’’ Ya benimsin ya toprağın.’’ Dedi, kapıyı üzerime kilitleyip gitti. Daha doğrusu gittiğini atın nal seslerinden anladım. Evin pencereleri koca kerestelerle kapatılmıştı. Ölsem, kimseler ölümü bile bulamayacaktı. Ağladım, ağladım. Ne çare ne sesimi duyan vardı ne de yerimi bilen. Kaç saat kaldım o evde, ya da kaç gün bilmiyorum. Bir somun ekmekle, bir ibrik su vardı masanın üzerinde, hepsi bu. Yorulmuştum artık ağlamaktan. Yavaşça oturduğum sedirin üzerinden kalkıp, tahtaların arasından süzülen hafif ışığın yardımı ile çevremi kolaçan etmeye başladım. Ekmekten bir lokma kopardım. İçim kazınmıştı ağlamaktan sanırım. Bir yudum suyun yardımı ile lokmayı yutmaya çalıştım. Işık usul usul yerini karanlığa bırakmaya başladı. Akşam oluyordu. Dizlerimi karnıma çekip oturdum. Saatler boyu bu şekilde oturdum ve otururken uyuyakalmışım. Aklım zaman kavramını yitirmeye başlamıştı yavaş yavaş. Dün gibi dün! Hepsi gözümün önünden sırayla geçiyorlar, anılar ah kötü anılar. Hiç unutmadım, unutamadım ki!

Gün ışımağa başlarken geldi bir sabah eşkıya. Kolumdan sürüklediği gibi yine atın terkisine attı. Ne isyanımı dinledi ne de atmaya çalıştığım çığlıklarımı. Sus! Dedi yalnızca sus. O günden beridir ki susuyorum hep yavrularım. Susuyorum derken susadığımı anladım. Bir yudumcuk su verin bana da, boğazım kurudu zira.’’

Elleri titriyordu bardağı tutmaya çalışırken. Yudum yudum içti suyu dinlene dinlene.

Gözlerinden akan bir damla yaşı elinin tersi ile sildi yavaşça, belli ki yüreğine akmaktaydı gerisi. Anlatmaya devam etti.

‘’Meğer köylü, jandarma beni ararmış her yerlerde. Bulmak ne mümkün nafile! Doludizgin sürdü atını hiç durmadan. Vardık ilçeye, Hükümet konağına. Baktım ki babam orada, kösülmüş bir vaziyette, bir köşede boynu bükük, başı öne eğik. Tehditle getirmiş babacığımı da oraya.-Ya kızı verirsiniz! Ya da kökünü kazırım sülalenizin! Öldürür hepinizi koyarım toprağa- demiş.

Yaşım küçük olduğundan mıdır? Kızların söz hakkı olmadığından mıdır? Nedendir bilmem? Kimseler sormadı! Bu adamla evlenmeyi ister misin? Diye.

Nikâh işlemleri tamamlandı. Babam imza attı deftere benim yerime ve ben 15 yaşında, Mehmet abiyle evli bir kadın olarak döndüm köye yine o doru atın sırtında.

Derme çatma, beli dar, kolları uzun, belli ki emanet bir gelinlik giydirdiler üzerime. Yine davul zurna kuruldu köy meydanına. Düğün dernek için! Kimin için? Benim düğünümmüş, meğerse!

Babam, kırmızı kurdeleyi bağlarken belime, köyün orta yerinde, gözlerindeki yaşları saklıyordu ayıp olmasın ele güne diye. Hani erkekler ağlamaz derler ya! Pöhhh… Niye ağlamazlarmış? Bal gibi ağlıyordu işte.

Annem kına yakılırken ellerime.- Üzülme razı ol kaderine! Bizim yazgımız böyle! Kız doğmak, kadın olmak suç yavrum bu ülkede!- Demekte.

İçimde yayılan dalga dalga isyanlar ile girdim yeni evime. Yeni demeye ispat şahit ister ya neyse. Evde, solmuş eski püskü kumaştan, yıpranmış, pestil misali bir şilte, pencerelerde derme çatma perdeler, bir yorgan, yamuk yumuk isten kararmış bir tencere, birkaç sahan ve çatal kaşık. Annem çeyizlerimi verse de! Nereye sereceğiz ki? Eşya namına hiçbir şey yoktu ki evde!!!

Kocam olacak adam! O benim sevdiğim, sevdalım değildi ki! Sevmemiştim hiçbir zaman, sevemedim de! Kocam olacak diye de düşünmemiştim hiçbir zaman. Kader! Oldu işte, ben istemesem de!

İlk günler ilişmedi bana. İyi davranır gibiydi eşkıya. Mavzer hep elinin altında. Konuşsan, belki de dipçiği geçirecek kafanın ortasına. Hiç konuşmadım, konuşamadım. O gündür, bu gündür hep susuyorum. Konuşma hakkı var mı ki? Nerede? Kadın olursan böyle!

Anam ben bir yaşında iken ölmüş. Üvey annem büyüttü bizi. Öğretmemişti ev işi namına bir şeyler. Ne yemek yapmayı bilirim, ne de kadınlığı. Yemek pişirmeye çalışırım, yemekten başka her şeye benzer. Kaç kez yedim o yamuk tencereyi kafama. Sonradan öğrendim hepsini de, ne fayda yediğim dayaklar caba.

İlk çocuğum kız doğdu. Herhalde yine dağlar, taşlar ağladı. Onun kaderi de benimkinden berbat. Bir başka gün, onu da anlatırım size yavrularım.

Kız doğurdum diye çok kızdı. Nasıl yürüyecekmiş namı? Dayaklar çoğaldı, hem de acımasızca. Sebepli sebepsiz, her fırsatta. Günlerce kapının önüne bile çıkamaz, tarlaya tabana gidecek halim olmazdı. Her yanlarım mosmor, her yanım ağrırdı.

Saklanırdım samanlığa, arar arar da bulamaz, bağırtısından homurdanmalarından, tüm köy inilerdi. Çaresiz çıkardım samanların arasından. Bu kez de saklandığımdan yerdim dayağı alasından.

İlk kızdan sonra, bir erkek daha sonra da bir kız doğurdum. Üç çocuk, tarla bahçe işi, dayak, kötek, sövmek derken çileler içinde tükettim yılları.

İçim kan ağladı hep. Ben hiç sevmedim O eşkıyayı. Sevecek tarafı da yoktu ki!

Yıllar yılları kovaladı. Çocuklarım büyüdü, evlendiler torun tosun sahibi oldum amma boşa gitti gençliğim, boşa gitti 69 yıllık hayatım.

Şimdi ki aklım olsaydı eğer! Bu eziyetlere belki de katlanmazdım. Haklı da olsam, bu toplumda kadındı adım. ‘’Kadının adı yok!’’ Varsa da niye var bilir misiniz? Çile, eziyet çeksin, yıpratılsın, kullanılsın, dövülsün ve haksızlığa uğrasın, başkaldırdığında ise yılanın başı gibi ezilsin diye var.

Sabır! Bana Allah’ın verdiği en büyük armağandı. Hiç kimseleri kırmadım, o kadar eziyet çekmeme rağmen, çocuklarıma bir fiske bile vurmadım. Kadersizliğime yanıp yakıldım. İyilerden ziyade kötülerin ve içinde kötülük taşıyanların bu dünyada hüküm sürmekte olduklarına karar kıldım. Ümit bu ya! Belki bir gün, yaşadığım acıların, şiddetin ve haksızlıkların son bulacağı umutlarını taşıyarak yaşadım. Hep haktan, haklıdan yana oldum ve asla yalana başvurmadım. Saldırılara karşı daima sabrımı kalkan yaptım.

Artık, göz pınarlarım kurudu, istesem de ağlayamıyorum. Gençliğim gitti dönülmez yerlere, yıllarım tükendi bitti amma çilem hala bitmedi.

Doğarsan ve yaşarsan bu toplumda; dağ, taş ağlar senin için kadınsan eğer.

İnsanlar ezebildiğince ezer, ya dilleri ile söverler ya da elleri ile döverler.

İşte yavrularım, bu benim hayatım. En büyük zenginliğim ve tesellim ise sabrım.’’

Biri, diğeri ve bir diğeri ve de öteki, tümü ağlıyorlardı. Kim bilir? Belki anlatılan hikâyeye, belki de kendi yazgılarına!

Ayşen Arslangiray Kura

22.07.2011/Kuşadası

İletişim: aysenkura56@hotmail.com

Facebook:http://facebook.com/aakura

Twitter:http://twitter/#!/aysenkura

www.bizsenleikimiz.blogspot.com 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Toplumda eğitimsizlik oranı kadar, acılar yaşanır...Özellikle az gelişmiş ülkelerde kadınların cahil bırakılmaları bilinçli olarak tasarlanılıyor...Çünkü kadın cahil bırakılırsa, karanlıklar daha da artar...Böylece kan emicilerin vampirleşme süreci daha da geniş zamana yayılır...Öykü, iç paralayıcı ; ancak bir kadar da uyarıcı...Teşekkürler...Saygılarımla...

Mesut Selek 
 26.07.2011 14:03
Cevap :
Sayın hocam, sayfama onur verdiniz teşekkürlerimi sunarım. ''Eğitim şart'' diye dillere pelesenk olmuş bir söz var amma yalnızca sözlerde kaldı ne yazık ki! Eğitim her konuda şart ve özellikle kadınlara zira toplumu yetiştiren kadınlar. Eğitim geri kaldığı gibi, kadınlar iş hayatından da yavaş yavaş ev ortamına çekilmekte ve izale edilmeye çalışılmakta. Türk kadınına Atamızın vermiş olduğu haklar birer birer geri alınmakta. İşin kötü yanı ne yazık ki toplum bu konuda son derece duyarsız ve hiç kimse sesini çıkartmamakta. Susmak en iyi durummuş gibi algılanmakta. Bilmiyorlar ki bir gün sıra gelecek o susanlara da. (İstemeden kafiye oldu cümlelerin sonunda.) Sevgi ve saygılarımla.  26.07.2011 23:45
 

O erkek ne yaşadı bu dünyada diye düşündüm okuduktan uzun süre sonra... Bir kadını yaşayabildi mi?

KUYUCAK 
 26.07.2011 12:01
Cevap :
Biliyor musun? Hala yaşıyor ve de aynı huylarla, hiç değişmeden!!! Tek torunlarına karşı az biraz sevgi hissederek. Haa tabii ki bir kadını asla yaşayamadan. Teşekkürler, dost selam ve sevgilerimle....  26.07.2011 12:55
 

Ben bunun anlamını farklı biliyordum; yazının sonuna doğru benim bildiğim anlamda da yazmışsın sanki; erkek doğmadığı için sessizlik olur yoksa kızın çekeceği çilelere üzülmekten değil, diye biliyordum. Bu, kadının gücünü bilmemekten geliyor ve kaba güç, atın terkisine kızı atabilmeye yaradığı; erkek güçlü gözüktüğü için böyle geliyor. Kadın güçlü olmasa bunları yaşayacak ve anlatacak kadar ömrü olur muydu dersin? Ah şu kadınlarımız, güçlerinin bir farkına varabilseler!.. Sevgilerimi yolluyorum, aydınlık günaydınlarla.

derinmavi.. 
 26.07.2011 9:40
Cevap :
Günaydın Gülüm, aynen yazdığım gibi can arkadaşım. Dağ taş kız doğdu diye ağlarmış. Yine erkek tarafını mı savunmaya kalktın yoksa?;)))) Kadınlar! Güçlerinin farkındalar da bu gücü toplum içerisinde enerjiye dönüştürecek fırsatı bulamamaktalar.(Fizik gücünden bahsetmiyorum.)Hem bilir misin? Kadın kısmı''' kedi gibi dokuz canlıdır '' derler. Ayrıca, bunu bana aktaran kadın sadece doğal gıdalarla besleniyordu. Belki de bu kadar çileye karşın uzun yaşamasının sırrı buydu. Gidiyorum!! Yeni bir yer keşfettim. Ekolojik tarım yapılıyormuş. Sevgilerim sana yansısın denizin derin maviliğinden.  26.07.2011 10:58
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 533
Toplam yorum
: 2840
Toplam mesaj
: 43
Ort. okunma sayısı
: 1319
Kayıt tarihi
: 14.11.10
 
 

Aydoğdu; kızgın güneşinde Ağustos'un, sararmıştı altın sarısı başaklar. Kırlangıçların göç dansın..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster