Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

10 Ocak '10

 
Kategori
Deneme
Okunma Sayısı
605
 

Babam

Hayatımızdan gideli 19 yıl olacak babam, ölüm yıl dönümüne 11 gün kaldı... Bizim yaramız kapanmadı... Kapanmayacak ta... Öğrendim artık. Senden öğrendiğim bir şey olamadı ama senin yokluğun bana çok şey öğretti, sen hayatımda olsaydın, bu kadar mücadele edebilir miydim hayatla? Sanmıyorum, arkamda bir dağ olurdu ve ben o dağa dayardım sırtımı...
Suskunluğum senden miras kaldı ama birkaç yıldır aştım bu sorunumu, çok konuşuyorum artık hatta babası olan arkadaşlarımdan da nefret etmiyorum hatta eskisi gibi bütün arkadaşlarımı babası olmayanlardan seçmiyorum ve bana en tuhaf geleni; evlendim ben, artık hayatımda baba demem gereken biri var, ben demek istemedim ama demen lazım dediler, çok zorlanıyorum ama diyorum öyle olması lazımmış, eşinin babasına ....... amca demek olmazmış. Ben senin yerine kimseyi koyamam ki... kimse sen gibi olmaz ki... anlatamadım... Yaşamayan anlamazmış bunu da öğrendim...

Beni bıraktığında 9 yaşındaydım, ilkokul 3.sınıftaydım, takdir almıştım; sen " kızımın bütün takdirlerini duvara asalım " demiştin anneme, o seneden sonra da aldım ama bir daha asmadık... Ben senin gittiğin o gece seni öpmek istemediğim için değil, çok uykum geldiği için gidip yatmıştım, ne bilirdim ki o öpücüğün veda öpücüğümüz olacağını? " Uff yarın öpersin baba ya " deyip yatmıştım, özür dilerim, yarınımız olmayacağını hiç düşünemedim ben... Hatırlayabildiğim bu kadar az şey olması benim suçum değil, senin çok erken gidişindi... Annemin anlattıklarıyla tanıdım seni, ben tanıyamadım...

Senin çalıştığın zamanda olmayan hep beklediğin ama göremediğin, konforlu otobüslere de bindim ben, en önden aldım hep biletimi, seni hayal ettim şoför koltuğunda... Sen yoktun, anladım hiç bir zaman da olmayacaksın...

Hayat hiç adil değilmiş senden sonra öğrendim, hiç bir çocuğunun evlendiğini bile göremeden gittin, hepimiz sensiz evlendik, torunların da oldu ama sen göremedin... Mezarında bir yazı vardı, torunun sordu " hala orda ne yazıyor " diye... Okudum ona;

" Hayat bir gemidir, yoktur yelkeni,
Resmime baktıkça hatırlayın beni "
Babanız...

Seni hiç unutmadık ki baba hatırlayalım... Mezarına annem, ağabeylerim, damadın, gelinlerin, torunların geldik, " ayak ucunda durun " dedi hoca " o zaman sizi görür " dedi, " gördün mü baba bizi ? "

Çok özlüyorum seni çok, hala senin küçük kızınım...
Rahat uyu babam... Hiç söyleyemedim hayattayken ama " seni çok seviyorum"
" Duydun mu baba beni? "

Bu hayatta yarına ertelenecek bir şey yok, sevdiklerinize sıkı sıkı sarılın, onları öpmeyi yarınlara bırakmayın...
Sevgiler...
eMiLeS

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Sevgili dost, 51 yaşındayım, babam öleli 20 yıl oldu... O dönem çalıştığım Eskişehir'e gömmüştük babamı... Hâlâ Eskişehir hava durumunu izlerim TV' lerde... Sıcağa bayılan babama Antalya sıcağını yaşatamadığıma üzülür, biliyorum mantık da,Eskişehir karının altında üşüyüp üşümediğini düşünürüm. Artık 80 yaşında ve yanımda olan anneme, ne zaman babamın mezarını Antalya'ya getirsek ya desem, "herkes yattığı yerde rahattır, ben ölsem de babana sakın dokunma" yanıtını alıyordum... Sevgili dost, siz erken kaybetmişsiniz babanızı. Ben 31 yaşındaydım babamı kaybettiğimde... Siz bir "babanızın sizi öpmek istemesi" aklınızda ... Ölüm sonrası hep bunlar çağrışır... Ben de o zamanlar babamın pek sevdiği "mavi Ford Granada" arabamı, babamın ehliyeti olmadığı halde ille sürmek istemek isteğine hep "hayır" deyişime ve o arabayı epey sonra neden sattığıma yanarım. Tekrar almak için trafik kayıtlarınında arama rağmen bulamadım bir daha o arabamı.. İnsan, ölüm sonrası acı şeyler hatırlar...

UFUK KESİCİ 
 17.01.2010 10:45
Cevap :
selam, evet neden hep yapamadıklarımız hatırlanır, güzel olan anılar hiç hatırlanmaz? Yapamadıklarımız daha çok can yakıyor diye mi? Arabayı bulamadığınız iyi olmuş yoksa kendinizi daha çok üzerdiniz. Allah rahmet eylesin, rahat uyusunlar... teşekkürler...  18.01.2010 9:58
 

Yarım kalan yaşanmamışlıklar, maalesef hayatımız boyunca bizimle. Ben de babamı kaybedeli 13 yıl oldu ve çok özlüyorum. Bu duygudaki herkese Allah sabır versin. Yazılarınızı çok beğendim, hoşgeldiniz.

Mavi tuna: 
 14.01.2010 13:01
Cevap :
kesinlikle öyle, yaşanmamışlıklar yakıyor zaten canımızı, Allah size de sabır versin.Teşekkür ederim, hoşbulduk...  14.01.2010 18:34
 

allah hepimize öldükten sonra bizleri hayırla yad edcek ve arkamızdan dua edecek evlatlar nasip eylesin.ayrıca yazı çok akıcı uslüp güzel.tebrik ederim.Fevzi GÜLTUNA

Fevzi Gültuna (Cavıldak) 
 11.01.2010 22:59
Cevap :
Öncelikle " amin " diyorum adınıza, evlatlarınızla dolu dolu yaşamanız dileğiyle... teşekkür ederim.  12.01.2010 12:05
 

Küçük yaşta ebeveynleri kaybetmek çok zor. Yerleri hiçbir zaman dolmuyor. Yaşamınızda hep bir boşluk hissediyorsunuz. Bu da gayet güzel bir şekilde kaleme aldığınız yazınızda belli oluyor. Bu yazınızla babanıza karşı bir görevi gönül rahatlığıyla yerine getirmiş olduğunuzu hissettim. Allah küçük yaşta hiç bir çocuğu anasız babasız bırakmasın. Selamlar...

Erol Özışık 
 11.01.2010 18:17
Cevap :
Evet yerleri hiç birşeyle dolmuyor yazık ki, umarım hisleriniz doğrudur, ona olan bir görevimi yerine getirmişimdir.Amin.Teşekkür ederim.  12.01.2010 12:06
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 8
Toplam yorum
: 21
Toplam mesaj
: 6
Ort. okunma sayısı
: 823
Kayıt tarihi
: 16.12.09
 
 

30.07.1982 Mersin doğumluyum. Doğduğumdan beri Ankara'da yaşıyorum. İlk, orta ve lise öğrenimimi ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster